Jeżeli do kawiarni wchodzi mężczyzna z kobietą, powinien przepuszczać ją w każdych drzwiach, ale zawsze iść przed nią i prowadzić ją do stolika. Przy stoliku powinien odsunąć jej krzesło i dosuwać je w miarę, jak będzie siadać. Kobieta nie musi się rozbierać w szatni. Nie musi też zdejmować kapelusza. Jeśli jednak zdecyduje się w pewnym momencie na zdjęcie wierzchniego okrycia, nie powinna go wieszać na poręczy krzesła. Powinien się nim zaopiekować mężczyzna, wieszając je na wieszaku lub odnosząc do szatni.
Jeśli ktoś wchodzi do kawiarni (również do kawiarnianego ogródka) w ciemnych okularach, powinien je zdjąć. Nie dotyczy to kobiet w przypadku, gdy okulary te stanowią ewidentnie ozdobę harmonizującą z pozostałymi dodatkami.
Kobiety nie powinny wieszać torebek na poręczy krzesła. Należy torebkę położyć na kolanach (małą) lub położyć pod krzesłem (dużą), ewentualnie umieścić z tyłu na pomocniku (np. szafce) jeżeli taki się w tym miejscu znajduje.
Napoje i ciastka zamawia mężczyzna. On również przekazuje kelnerowi zapłatę, nawet wtedy gdy fundatorem spotkania jest kobieta. Jeśli obsługa jest bez zarzutu, powinniśmy wręczyć napiwek, zaokrąglając odpowiednio sumę (przy rachunku do 100 zł powinno to być ok. 15 proc.).
Nigdy nie wzywamy kelnera, kiwając ręką czy mówiąc podniesionym głosem (by nas słyszał): „Czy mogę pana prosić!”. Nasze życzenie sygnalizujemy wzrokiem.
Nigdy sami nie bierzemy karty (czekamy aż nam podadzą) i nie pomagamy obsłudze w rozkładaniu i zbieraniu naczyń i nakryć.
Pamiętajmy o tym, by zamawiając kawę, nie zamawiać do niej ciastek. Do kawy pasują tylko czekoladki i kruche ciasteczka. Jeżeli chcemy spożyć ciastka i napić się kawy, najpierw jemy ciastka, a potem pijemy kawę (smak ciastek zmienia negatywnie smak kawy).
Ciastka takie, jak sernik jemy widelczykiem. Ciastka z kremem jemy łyżeczką. Ciastka takie, jak napoleonki jemy łyżeczką (krem) i widelczykiem (blaty), pączki jemy widelczykiem i nożykiem. Jedzenie tortów zaczynamy od węższego końca.
Filiżankę trzymamy tylko za uszko kciukiem i palcem wskazującym. Zmieniamy tę technikę trzymania filiżanki tylko wtedy, gdy jest ona za duża, za ciężka itp. (dzisiejsze wzornictwo naczyń jest często bardzo niepraktyczne).
Wielki Post to czas pokuty i nawrócenia, w którym także muzyka podlega wyraźnym zasadom i wewnętrznej dyscyplinie. O znaczeniu ciszy, milknącym „Alleluja” oraz o tym, jak dobierać repertuar w tym okresie roku liturgicznego, rozmawiamy z ks. dr. Grzegorzem Lenartem, duszpasterzem muzyków kościelnych Archidiecezji Krakowskiej i przewodniczącym Archidiecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej.
Czym Wielki Post różni się od innych okresów liturgicznych pod względem muzyki? Czy jego wyjątkowy charakter przekłada się na sposób, w jaki Kościół kształtuje muzykę w tym czasie?
Obraz ulewy i śniegu wyrasta z realiów Palestyny. Deszcz jesienny i wiosenny rozstrzyga o zbiorach, a śnieg na Hermonie i w górach Libanu zasila potoki. Ten fragment zamyka wezwanie z Iz 55 do szukania Pana i do porzucenia drogi grzechu. Prorok Izajasz, w końcowej części księgi pocieszenia wygnańców (rozdz. 40-55), podaje obraz pewności: słowo Pana działa jak woda, która wnika w ziemię, budzi ziarno, daje nasienie siewcy i chleb jedzącemu. Hebrajskie dābār oznacza słowo i wydarzenie. W Biblii to pojęcie obejmuje także czyn, tak jak w opisie stworzenia z Rdz 1. Bóg mówi i zarazem stwarza fakt. Wers 11 używa przysłówka rēqām, „pusto, bez plonu”, w sensie „wrócić z pustymi rękami”. Słowo wraca do Boga jak posłaniec, z wykonanym zadaniem. Stąd w tekście pojawia się „posłannictwo”; w tle stoi czasownik „posłać” (šālaḥ). Pojawia się też „dokonać” (ʿāśāh) i „spełnić pomyślnie” (hiṣlīaḥ). W wygnaniu babilońskim obietnica powrotu brzmiała jak sen. Prorok pokazuje, że ta obietnica ma skuteczność samego Boga. Skuteczność słowa wynika z woli Boga, nie z siły ludzkiej. Bóg prowadzi swoje słowo aż do skutku, tak jak woda prowadzi ziemię do urodzaju. Septuaginta oddaje „słowo” jako logos. To ułatwiło chrześcijańskim czytelnikom widzieć tu zapowiedź Słowa, które przychodzi i przynosi owoc w historii. Obraz mówi także o kolejności. Najpierw słowo przenika, potem rodzi urodzaj. To uczy wytrwałości w słuchaniu i w nawróceniu. Woda działa po cichu, a jednak nieodwołalnie. Tak samo działa słowo Boże w człowieku i wspólnocie. Ono rozszerza zdolność słuchania, porządkuje pragnienia, prowadzi do czynu.
W lutowym numerze miesięcznika „Piazza San Pietro” Leon XIV odpowiada na list mężczyzny, który określa się jako „ateista kochający Boga”. Prawdziwy problem nie polega na wierzeniu lub niewierzeniu w Boga, ale na poszukiwaniu Go — i właśnie w tym tkwi godność oraz piękno naszego życia - przypomina Ojciec Święty.
„Nie może być ateistą ten, kto kocha Boga, kto szuka Go szczerym sercem” - tak Papież Leon XIV odpowiada, cytując św. Augustyna, na list nadesłany do redakcji miesięcznika „Piazza San Pietro”, wydawanego w Watykanie. Autorem korespondencji jest mężczyzna o imieniu Rocco, pochodzący z regionu Reggio Calabria. Ojciec Święty dziękuje czytelnikowi za nadesłane słowa i odpowiada na jego wątpliwość: czy możliwe jest określanie siebie jako ateisty, a jednocześnie kochanie Boga?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
