Z Polski

Ustalenia Komisji Konkordatowych

Nie podlegają lustracji

Reklama

Uczelni kościelnych podlegających Stolicy Apostolskiej nie obowiązuje ustawa lustracyjna. Ich pracownicy naukowi nie muszą składać oświadczeń. Dotyczy to także seminariów duchownych diecezjalnych i zakonnych. Porozumienie w tej sprawie uzyskano dzięki rozmowom między komisjami konkordatowymi - kościelną i rządową. Poinformował o tym bp Tadeusz Pieronek, przewodniczący Kościelnej Komisji Konkordatowej.
Pierwsze spotkanie komisji konkordatowych w sprawie kościelnych uczelni oraz seminariów duchownych i ich autonomii wobec ustaw państwowych odbyło się pod koniec marca br. Pozytywna odpowiedź ze strony rządowej nadeszła 23 kwietnia br.
- Wyłączenie kościelnych uczelni i seminariów z obowiązku składania oświadczeń lustracyjnych wynika z postanowień konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską. Kościół, zgodnie z konstytucją i konkordatem, w swoich sprawach kieruje się własnym prawem - przypomina bp Pieronek.
Dlatego uczelnie kościelne podlegające Stolicy Apostolskiej: Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie, Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu, Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie z dwiema sekcjami - Bobolanum i św. Jana Chrzciciela oraz jezuickie Ignatianum w Krakowie nie podlegają ustawie lustracyjnej. Dotyczy to także wszystkich seminariów duchownych diecezjalnych i zakonnych.
Ta autonomia nie obejmuje Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ani wydziałów teologicznych, które działają na uczelniach państwowych. Pracownicy tych uczelni muszą poddać się lustracji.

Sieradz - Zduńska Wola

Spotkanie pastoralistów

Kilkudziesięciu pastoralistów skupionych w Sekcji Pastoralistów Polskich, wchodzącej w skład Komisji Nauki Wiary Episkopatu Polski, rozpoczęło 23 kwietnia swoje doroczne spotkanie w Sieradzu i Zduńskiej Woli.
Ogłoszono powstanie Polskiego Stowarzyszenia Pastoralistów i Duszpasterzy im. Jana Pawła II. Jak głosi statut, zatwierdzony już przez Konferencję Episkopatu Polski, celem nowego stowarzyszenia jest „rozwijanie wiedzy i prowadzenie badań naukowych w zakresie teologii pastoralnej, dokształcanie pastoralne duszpasterzy i upowszechnianie zasad i nowoczesnych metod działalności duszpasterskiej Kościoła.
Podczas Eucharystii w sieradzkiej kolegiacie bp Wiesław Mering odczytał dekret, którym nadał proboszczowi tej parafii ks. Marianowi Bronikowskiemu godność prałata kustosza Kapituły Kolegiaty Sieradzkiej.

(js)

KUL

List poparcia dla Marka Jurka

List poparcia i uznania dla Marka Jurka za starania o wzmocnienie prawnej ochrony ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci wystosowali przedstawiciele Instytutu Jana Pawła II Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Poniżej publikujemy treść listu:

Wielce Szanowny Panie Marszałku!
Instytut Jana Pawła II KUL pragnie wyrazić uznanie dla wszystkich starań podejmowanych w ostatnim czasie przez Pana Marszałka i skupionych wokół Pana parlamentarzystów o wzmocnienie prawnej ochrony ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci poprzez zmiany w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawie zasadniczej, nadrzędnej w stosunku do pozostałych ustaw.
W duchu nauczania Jana Pawła II, troskę o kulturę życia, której istotnym elementem jest ład prawny chroniący każdego człowieka, uważamy za wyraz postawy humanistycznej, respektującej godność osoby ludzkiej.
(…) Solidaryzujemy się z Pana wyrazistymi i pełnymi determinacji działaniami na rzecz ukształtowania w sposób spójny sprawiedliwego prawodawstwa w zakresie ochrony najbardziej podstawowego prawa człowieka, jakim jest jego prawo do życia. Poprzez swoją dobrowolną rezygnację z urzędu Marszałka Sejmu RP stał się Pan dla wielu Polaków autorytetem - świadkiem prymatu sumienia w polityce. Ufamy, że uda się Panu Marszałkowi ten istotny - duchowy i moralny potencjał, wyrastający ze służby wartościom moralnym, bez odniesienia do których polityka sprowadza się do gry interesów, przemienić w skuteczne działania na rzecz dobra wspólnego.
List podpisali: ks. prof. dr hab. Andrzej Szostek - przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, ks. prof. dr hab. Tadeusz Styczeń - dyrektor honorowy Instytutu Jana Pawła II KUL, ks. dr hab. Alfred M. Wierzbicki - dyrektor Instytutu Jana Pawła II KUL.

Krótko

Polacy coraz mniej wiedzą o Katyniu. W 67. rocznicę zbrodni na polskich oficerach OBOP przeprowadził badania sondażowe. Wynika z nich, że co 10. Polak jest przekonany, iż zbrodni dokonali Niemcy, co 5. uważa, że jeszcze nie zostało to ustalone. Tylko 39 proc. Polaków potrafiło powiedzieć w miarę dokładnie o tym, co wydarzyło się w Katyniu.

Do ostatniej chwili nie wiadomo było, kto zostanie marszałkiem Sejmu po Marku Jurku. W pewnym momencie wydawało się już, że Marek Jurek wróci do PiS, a przynajmniej na fotel marszałka. Rozmowa ostatniej szansy z premierem nie przyniosła jednak rezultatu i tuż przed godziną „0” PiS zgłosił kandydaturę Ludwika Dorna.

Nowym marszałkiem Sejmu RP został Ludwik Dorn. Jego kontrkandydatem był Bronisław Komorowski, którego popierały PO i SLD.

Policja aresztowała kolejnego lekarza - Ryszarda Cz. pod zarzutem korupcji. 24 kwietnia funkcjonariusze przyłapali na gorącym uczynku szefa Oddziału Neurochirurgii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Lekarz przyznał się do wzięcia łapówki.

Rząd przyjął projekt zmian w kodeksie karnym. Do najważniejszych zapisów, jakie znalazły się w projekcie, należą: zaostrzenie kar dla nieletnich przestępców i dla gangsterów działających w zorganizowanych grupach przestępczych oraz rozszerzenie dopuszczalności obrony koniecznej. Dokumentem zajmie się teraz Sejm.

Rozpoczął się proces Aleksandry Jakubowskiej, byłej posłanki SLD oskarżonej o fałszowanie ustawy. Chodzi o słynne zniknięcie słów „lub czasopisma”. Jakubowska w pierwszym dniu procesu - 24 kwietnia - nie przyznała się do winy i odmówiła składania zeznań.

Była posłanka i była minister budownictwa z SLD Barbara Blida zastrzeliła się 25 kwietnia we swoim mieszkaniu. Stało się to w chwilę po tym, jak funkcjonariusze ABW weszli do jej domu, aby dokonać przeszukania. Blida poprosiła o pozwolenie na pójście do łazienki i tam strzeliła sobie w pierś. Broń posiadała legalnie. Funkcjonariusze ABW weszli do domu posłanki w związku ze śledztwem w sprawie mafii węglowej.

Rada Polityki Pieniężnej podniosła stopy procentowe o 0,25 punktu. Skutek będzie taki, że podrożeją kredyty. Ekonomiści przewidują, że nie skończy się na jednej podwyżce stóp i czekają nas kolejne.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.