Nasz polski malarz Piotr Stachiewicz na swym obrazie Matka Boska Gromniczna przedstawił czułą opiekę Maryi Gromnicznej nad zagubionymi i zasypanymi niemal po dachy dawnymi wioskami. Między opłotkami uśpionej wsi, w zimowej scenerii, idzie w zwiewnej szacie Matka Boża. Ubrana jest swojsko: z narzuconą chustą na głowie i plecach, z gromnicą w ręku, odgania sunące po śniegu w stronę ludzkich zagród wilki. Janusz Marion-More przedstawił tę scenę w swej poetyckiej wizji, a Jan Uryga pomógł nam dotrzeć do tej poezji.
Zawyły wichry - opadł śnieg
Na białe, ciche pola,
Kiedy się czai cichy ból
I smutna ludzka dola,
Kiedy w ponurą noc, bez gwiazd,
Szare się wilki włóczą
I gdzie wieczorem stada wron
Z swą pieśnią lecą kruczą.
Nad takie pola w cichy czas,
Gdy mróz już spętał rzeki,
Świetlana postać idzie w świat,
W świat śnieżny, a daleki.
W powiewnej bieli swoich szat,
Z gromnicą w drobnej dłoni,
Od ludzkich, śpiących w śniegu chat
Zgłodniałe wilki goni.
Leci płonący żółty wosk
Przejasną, złotą strugą,
A Matka Boska wzrokiem swym
Na wilki patrzy długo.
I pod spojrzeniem cudnych ócz
Drży ciemna wilków rzesza...
Pokornie wraca się od chat,
Za Panią swą pospiesza.
I już nie wróci tam, gdzie wieś
Nad zmarzłym rzeki brzegiem
Pod Matki Boskiej świętą straż
Oddana - śpi pod śniegiem.