Reklama

Inni

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Żyją wśród nas, choć obok nas. Z dala od problemów dzisiejszego świata, gdy żyją za klauzurą i murem klasztornym, jak np. siostry klaryski, a jednocześnie blisko nich - duchowo, kiedy podejmują się modlitwy w intencji współczesnych zagrożeń i pojedynczego człowieka. Tacy jak my, a jednak tak różni. W ciągle pędzącej i tak bardzo zrelatywizowanej rzeczywistości, prawdzie i sumieniu, wyróżniają się namacalną wręcz innością, spokojem i życzliwością. Gdy się im przyjrzeć z bliska, wiadomo, że ta inność nie płynie od ludzi, lecz z góry - od Boga samego.
Z Moniką los zetknął mnie na studiach. Przez 4 lata mieszkałyśmy w jednym pokoju. W tym czasie, w codziennych sytuacjach, bardzo dobrze się poznałyśmy. Już wtedy, gdy stała u progu dorosłego życia, jak każdy młody człowiek miała plany, marzenia i wizję swojej przyszłości, a nawet chłopaka, było widać tę jej wewnętrzną inność. Wcale mnie nie zdziwiło, gdy już po studiach wstąpiła do zakonu. Dziś jest już po ślubach wieczystych i spełnia swoje życiowe powołanie, będąc przy tym bardzo szczęśliwą i pogodną osobą. Widać, że w zakonie odnalazła swoje miejsce. Podobnie Łukasz, z którym chodziłam do szkoły średniej. Gdy tuż po maturze szliśmy do naszej kurii zanieść deklaracje animatorskie na wakacyjne oazy, poinformował mnie, że wybiera się na polonistykę na Uniwersytet Jagielloński. Rozbawił mnie tym wielce, bo - mam nadzieję, że nikogo nie urażę - z daleka „czuć” było od niego księdzem (i nie była to tylko moja opinia). Stwierdziłam, że na pewno wyląduje w jakimś seminarium, na co wielce się oburzył (prawie pobiliśmy się na ulicy). Gdy spotkaliśmy się na wspólnym turnusie podczas wakacyjnych rekolekcji, poinformował mnie, że złożył papiery do WSD. Dziś jest księdzem z wieloletnim stażem, studiującym w Rzymie i Jerozolimie, i zawsze, kiedy się spotykamy, naszą pomaturalną scysję wspominamy z rozbawieniem. Albo p. Irenka z naszego dziekanatu. Zawsze była jakaś inna, żeby nie powiedzieć dziwna, w stosunku do pozostałych osób pracujących w tej budzącej postrach wszystkich studentów instytucji. Pogodna, uśmiechnięta, mająca dla każdego czas, dobre słowo, zawsze życzliwie doradzająca i pomocna. Już po skończeniu studiów przyznała mi się, że poświęciła swoje życie Bogu i innym ludziom i jest członkinią instytutu dla świeckich. Jest jeszcze Benia, moja, co tu kryć, ulubiona zakonnica - w wydaniu jej przyjaciół to słowo używane jest z czułością, dziś siostra dyrektor w jednym z urszulańskich przedszkoli. To osoba bardzo ważna w moim życiu, bo przywróciła mi wiarę w sens powołania. Gdyby takich ludzi jak ona było więcej, świat na pewno byłby lepszy i nikt by nie wątpił, co dzisiaj jest niestety nagminne, w wartość życia poświęconego Bogu.
Czterdzieści dni po narodzeniu Pana Jezusa, „Światła na oświecenie pogan” (Łk 2, 32) - 2 lutego obchodzimy święto Ofiarowania Pańskiego, w polskiej tradycji zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Wydarzenie niby jednostkowe z życia Jezusa, a pokazujące istotę życia Zbawiciela, którą jest duch ofiary… Syn został ofiarowany Ojcu od samego początku, aż po najdoskonalszą ofiarę z siebie samego złożoną na krzyżu i uwiecznioną powstaniem z martwych. Jego życie to przecież jedna wielka ofiara.
Tego dnia przypada też w Kościele powszechnym, ustanowiony w 1997 r. przez bł. Jana Pawła II, Dzień Życia Konsekrowanego, mający potrójne znaczenie. Po pierwsze - będziemy dziękować Bogu za świadectwo, które dają światu osoby powołane do służby w winnicy Pańskiej. Po drugie - dzień ten pokazuje wartość i sens takiego właśnie życia. Po trzecie - stanowi okazję do odnowienia przyrzeczeń czystości, ubóstwa i posłuszeństwa przez same osoby konsekrowane. Zbierane też będą pieniądze do puszek na potrzeby zakonów klauzurowych. A zgromadzeń w naszej, drohiczyńskiej diecezji nie brakuje. To żeńskie: Zgromadzenie Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi (OP), Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus (CIJ), Zgromadzenie Sióstr Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny (FCM), Zgromadzenie Sióstr Feliksa z Kantalicjo (CSSF), Zakon św. Benedykta Kongregacja Panien Benedyktynek w Polsce pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (OSB), Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny (MSF), Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujące Ubogim (ZSAPU), Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Niepokalanej Maryi Panny z Gandino (OMVI), Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki (FMA), Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej (SDP), Zgromadzenie Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej (BMV), Mniszki Klaryski od Wieczystej Adoracji (OCPA), Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej (CSL) i męskie: Zakon Braci Mniejszych Kapucynów (OFMCap), Towarzystwo Salezjańskie (SDB) i Zgromadzenie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi oraz Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza (SSCC). Mamy więc Bogu za co dziękować i za kogo się modlić, zwłaszcza 2 lutego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2012-12-31 00:00

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Szacunek dla ciała sprawcy nie pomniejsza krzywdy ofiar

2026-11-16 17:44

[ TEMATY ]

szacunek

sprawca

ciało

nie pomniejsza

krzywda ofiar

Karol Porwich/Niedziela

Wydarzenia z 7 listopada 2026 roku wstrząsnęły całą Polską. Michał O. zamordował swoich rodziców oraz siostrę, a także strzelał do nieznanych sobie osób na krakowskim Rynku i odebrał życie 6 osobom, raniąc przy tym kilkanaście innych. Ta tragedia rodzi również pytania dotyczące losu ciała sprawcy.

Wśród nich jest pytanie o pogrzeb zmarłego zbrodniarza. Co zrobić z ciałem sprawcy, skoro nikt z rodziny się po nie nie zgłasza? i drugie, czy należy mu się pogrzeb katolicki?
CZYTAJ DALEJ

Św. Elżbieta Węgierska - patronka dzieł miłosierdzia

[ TEMATY ]

św. Elżbieta Węgierska

Arkadiusz Bednarczyk

Św. Elżbieta z Turyngii (XIII wiek) posługuje wśród chorych (obraz tablicowy z XV wieku)

Św. Elżbieta z Turyngii (XIII wiek) posługuje wśród chorych
(obraz tablicowy z XV wieku)

17 listopada Kościół wspomina św. Elżbietę Węgierską, patronkę dzieł miłosierdzia oraz bractw, stowarzyszeń i wielu zgromadzeń zakonnych. Jest świętą dwóch narodów: węgierskiego i niemieckiego.

Elżbieta urodziła się 7 lipca 1207 r. na zamku Sárospatak na Węgrzech. Jej ojcem był król węgierski Andrzej II, a matką Gertruda von Andechts-Meranien, siostra św. Jadwigi Śląskiej. Ze strony ojca Elżbieta była potomkinią węgierskiej rodziny panującej Arpadów, a ze strony matki - Meranów. Dziewczynka otrzymała staranne wychowanie na zamku Wartburg (koło Eisenach), gdzie przebywała od czwartego roku życia, gdyż była narzeczoną starszego od niej o siedem lat przyszłego landgrafa Ludwika IV. Ich ślub odbył się w 1221 r. Mała księżniczka została przywieziona na Wartburg z honorami należnymi jej królewskiej godności. Mieszkańców Turyngii dziwił kosztowny posag i dokładnie notowali skarby: złote i srebrne puchary, dzbany, naszyjniki, diademy, pierścienie i łańcuchy, brokaty i baldachimy. Elżbieta wiozła w posagu nawet wannę ze szczerego srebra. Małżeństwo młodej córki królewskiej stało się swego rodzaju politycznym środkiem, mającym pogłębić i wzmocnić związki między oboma krajami. Elżbieta prowadziła zawsze ascetyczny tryb życia pod kierunkiem franciszkanina Rüdigera, a następnie Konrada z Marburga. Rozwijając działalność charytatywną założyła szpital w pobliżu zamku Wartburg, a w późniejszym okresie również w Marburgu (szpital św. Franciszka z Asyżu). Konrad z Marburga pisał do papieża Grzegorza IX o swojej penitentce, że dwa razy dziennie, rano i wieczorem, osobiście odwiedzała swoich chorych, troszcząc się szczególnie o najbardziej odrażających, poprawiała im posłanie i karmiła. Życie wewnętrzne Elżbiety było pełną realizacją ewangelicznej miłości Boga i człowieka. Wytrwałość czerpała we Mszy św., na modlitwie była niezmiernie skupiona. Wiele pracowała nad cnotą pokory, zwalczając odruchy dumy, stosowała ostrą ascezę pokuty.
CZYTAJ DALEJ

"Po prostu proszę uwierzyć, że doświadczyłem cudu". Świadectwa uzdrowienia z Ostrej Bramy

2026-11-17 11:35

[ TEMATY ]

Wilno

Ostra Brama

Adobe Stock

„Czasami tak jest, że to, co mamy na co dzień, co jest blisko nas, z czasem powszednieje. Słyszymy o cudownym wizerunku Matki Boskiej w Lourdes, a sami nie doceniamy, że na wyciągnięcie ręki, w Ostrej Bramie, mamy własny święty wizerunek, za którego sprawą dzieją się cuda” – mówi w rozmowie z TVP Wilno Wilnianin Walenty Królikowski. Jak dodaje, żywym potwierdzeniem otrzymywanych łask są relacje wiernych, które spisywane są obecnie w specjalnej księdze i przechowywane w skarbcu Ostrej Bramy.

Całość relacji: wilno.tvp.pl.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję