Członkowie Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów w Świebodzicach jak co roku obchodzili to wyjątkowo miłe święto. Uroczystość odbyła się we wtorek 17 września w Klubie Seniora.
Przed licznie zgromadzonymi gośćmi wystąpiły dzieci z Zespołu Szkół w Świebodzicach, a także chór "Akord", działający przy Związku. Po występach przewodniczący Jan Welc oraz sekretarz związku Halina Kiel wręczyli dyplomy osobom, które w szczególny sposób pomagają organizacji i pracują społecznie na rzecz osób starszych. Pierwsze z podziękowań trafiło w ręce wyjątkowej osoby, społeczniczki, lokalnej patriotki, kobiety z mnóstwem pomysłów i energią, której nie pokonała nawet ciężka choroba – do Liany Sztor-Marciniak, która wchodząc na scenę o kuli, otrzymała serdeczne brawa. Drugie podziękowania otrzymała Maria Kłeczek z Koła w Dobromierzu.
Liana Sztor-Marciniak, dziękując za docenienie, zaprosiła seniorów do swojego nowego projektu. – Dzieci tak mało wiedzą o swoich dziadkach, skąd przyjechali, jak wyglądały ich pierwsze dni po osiedleniu w Świebodzicach. Chciałabym, aby wnuki spróbowały przepytać swoich dziadków właśnie o historie, wspomnienia, które trzeba przecież ocalić, bo za kilka lat nie będzie już kogo zapytać – mówiła nagrodzona i zapowiedziała, że swój pomysł będzie propagować w szkołach i przedszkolach.
Na uroczystość Związek zaprosił gości specjalnych i przyjaciół organizacji – wśród nich Burmistrza Miasta Bogdana Kożuchowicza. Gościem najbardziej oczekiwanym, choć mocno spóźnionym, była przewodnicząca Zarządu Głównego PZERiI, Elżbieta Arciszewska.
Po części oficjalnej na seniorów czekały pyszne słodkości, kawa i herbata.
14 listopada w Domu Pomocy Społecznej pw. św. Antoniego Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo w Częstochowie odbyły się obchody Dnia Seniora.
Uświetnił je występ chóru Radomszczańskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.
Drodzy bracia i siostry,
„Dieu est le Dieu du coeur humain » [Bóg jest Bogiem serca ludzkiego] (Traktat o miłości Bożej, 1, XV): w tych pozornie prostych słowach znajdujemy pieczęć duchowości wielkiego nauczyciela, o którym chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć - św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. Urodzony w 1567 r. w nadgranicznym regionie francuskim był synem Pana z Boisy - starożytnego i szlacheckiego rodu z Sabaudii. Żyjąc na przełomie dwóch wieków - szesnastego i siedemnastego - zgromadził w sobie to, co najlepsze z nauczania i zdobyczy kulturalnych stulecia, które się skończyło, godząc spuściznę humanizmu z właściwym nurtom mistycznym bodźcem ku absolutowi. Otrzymał bardzo dobrą formację; w Paryżu odbył studia wyższe, zgłębiając także teologię, a na Uniwersytecie w Padwie studiował nauki prawne, na życzenie ojca, zakończone świetnym dyplomem „in utroque iure” - z prawa kanonicznego i prawa cywilnego. W swej pogodnej młodości, skupiając się na myśli św. Augustyna i św. Tomasza z Akwinu, doświadczył głębokiego kryzysu, który doprowadził go do postawienia pytań o własne zbawienie wieczne i o przeznaczenie Boże względem siebie, przeżywając jako prawdziwy dramat duchowy podstawowe problemy teologiczne swoich czasów. Modlił się gorąco, ale wątpliwości wstrząsały nim tak mocno, że przez kilka tygodni prawie zupełnie nie mógł jeść ani spać. W szczytowym okresie tych doświadczeń udał się do kościoła dominikanów w Paryżu, otworzył swe serce i tak się modlił: „Cokolwiek się wydarzy, Panie, to Ty trzymasz wszystko w swych rękach, a Twoimi drogami są sprawiedliwość i prawda; cokolwiek postanowiłeś wobec mnie...; Ty, który zawsze jesteś sprawiedliwym sędzią i Ojcem miłosiernym, będę Cię kochał, Panie [...], będę Cię tutaj kochał, mój Boże i będę zawsze pokładał nadzieję w Twoim miłosierdziu i zawsze będę powtarzał Twoją chwałę... Panie Jezu, będziesz zawsze moją nadzieją i moim zbawieniem na ziemi żyjących” (I Proc. Canon., t. I, art. 4). Dwudziestoletni Franciszek znalazł spokój w radykalnej i wyzwalającej rzeczywistości miłości Bożej: kochać Go, nie chcąc nic w zamian i ufać w miłość Bożą; nie chcieć nic ponad to, co uczni Bóg ze mną: kocham Go po prostu, niezależnie od tego, ile mi to da czy nie da. Tak oto znalazł spokój a zagadnienie przeznaczenia [predestynacji] - wokół którego dyskutowano w owym czasie - zostało rozwiązane, gdyż nie szukał już tego, co mógł mieć od Boga; kochał Go po prostu, zdawał się na Jego dobroć. Będzie to tajemnicą jego życia, która pojawi się w jego głównym dziele: Traktacie o Bożej miłości.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformowało w sobotę, że decyzja o zamknięciu schroniska dla zwierząt w Sobolewie (woj. mazowieckie) jest wynikiem niezastosowania się właściciela obiektu do wcześniejszych decyzji wzywających do usunięcia uchybień w prowadzeniu schroniska.
Resort przekazał na portalu X, że w sobotę Powiatowy Lekarz Weterynarii w Garwolinie doręczył właścicielowi schroniska w Sobolewie decyzję o natychmiastowym zamknięciu obiektu oraz zakazie prowadzenia schronisk dla zwierząt.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
