„Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”
(Mt 22, 21)

Wielkie problemy moralne stwarza brak sprawiedliwych proporcji między pracą a płacą. Niektórzy, czując się pokrzywdzeni przez pracodawcę, próbują dokonywać „wyrównania”, wynosząc coś użytecznego z zakładu pracy czy sklepu. Najczęściej jest to zwyczajna kradzież, ponieważ istnieją inne sposoby dochodzenia swoich praw. Niestety, niewiele osób uświadamia sobie ten grzech…
W Księdze Izajasza pogański władca Cyrus jest ukazany jako mąż opatrznościowy, przez którego Pan Bóg wyzwala swój lud z niewoli. Zwycięstwa Cyrusa i jego potęga sprawiły, że pozwolenie na powrót wygnańców było mało istotną stratą materialną, natomiast politycznie utwierdzało jego panowanie nad olbrzymim imperium. Pismo Święte mówi jednak, że ten wielki król był tylko narzędziem w ręku prawdziwego Króla, do którego wszystko należy! Nie znając jedynego Boga, wypełnił on dokładnie Jego wolę. Za czasów Jezusa rządzili rzymscy cesarze. Naród wybrany znowu doświadczał okupacji. Pozostając na swojej ziemi, Izraelici przeżywali katusze niewoli. Podstępne pytanie zadane Nauczycielowi dało Mu okazję do wygłoszenia jednej z najważniejszych nauk dotyczących odniesienia człowieka wierzącego do Boga i świata. Władza ziemska wpisana jest w plany Najwyższego Władcy. Pokrewne teksty biblijne tłumaczą dokładniej, czym jest „oddawanie Cezarowi” tego, co do niego należy. Chodzi m.in. o dostosowanie się do zarządzeń, które wprowadzają pokój społeczny, o respektowanie przepisów podatkowych… Na tym tle Chrystus podpowiada, jak ważne jest uświadomienie sobie, co w rzeczywistości należy do Boga i co człowiek powinien Mu oddać. Pierwszą powinnością jest posłuszeństwo wobec Jego nauki, przyjęcie Miłości objawionej w Jednorodzonym Synu, życie według zasad Ewangelii. Św. Paweł mówi jeszcze o wdzięczności za dzieła Boże, które dokonały się w nowo nawróconych Tesaloniczanach („dzieło wiary, trud miłości, wytrwała nadzieja”). Apostoł podkreśla, że do ludzkiego wysiłku głoszenia Słowa Pan dodał „moc i Ducha Świętego, i wielką siłę przekonania”. Tym, który daje, jest Bóg, człowiek zaś oddaje Mu swoje dziękczynienie.
Dysproporcja między tym, co otrzymujemy od Ojca, a tym, co próbujemy dać w zamian, jest niewyobrażalna. W tej relacji nie ma sensu zasada sprawiedliwości, ponieważ nie mamy szans na jej urzeczywistnienie. Chrystus, ofiarowując się nam całkowicie przez krzyż, przypomina, że Bóg pragnie całego człowieka. Jego miłość oczekuje totalnej odpłaty - wszystko albo nic! Jezus zapracował aż nadto na takie „wyrównanie”, a wszystkie inne nasze „zapłaty” są tylko marnym zadatkiem…