Chrześcijaninie, poznaj swoją godność” - to wezwanie starożytnego pisarza jest dzisiaj dla nas szczególnie ważne, bo przypominamy sobie chrzest Pański. Jednocześnie wiemy, że jesteśmy ochrzczeni w imię Trójcy Przenajświętszej, że przez chrzest staliśmy się chrześcijanami. „Christianus” to syn Chrystusa, człowiek przez Niego usynowiony - końcówka łacińska „anus” to przypomnienie usynowienia. Dla wszystkich, którzy są ochrzczeni, to bardzo ważna treść, o której czasem zapominamy. Zostaliśmy włączeni w rodzinę Bożą przeważnie wtedy, gdy byliśmy jeszcze niemowlętami i praktycznie uczynili to za nas chrześcijańscy rodzice. W jakimś sensie więc nas to usprawiedliwia.
Niemniej jednak w miarę dorastania i dojrzewania powinniśmy zdać sobie sprawę, że bycie chrześcijaninem to włączenie w życie Boże, w sferę działania Trójcy Przenajświętszej. Chrzest święty czyni nas bliskimi Panu Bogu. Już nie idziemy sami przez życie, ale towarzyszy nam w nim Bóg ze swoją łaską, z nauką i wzorem swojego Syna i darami Ducha Świętego. Chrześcijanie powinni wiedzieć, kim są. I jako tacy winniśmy poznać swoją godność - godność dzieci Boga, która jednocześnie obliguje nas, by iść Bożymi drogami.
Nasze chrześcijaństwo nie może więc stać niejako na bocznicy naszego życia. Ono należy do jego istoty, jest czymś bardzo ważnym. Toteż nie dziwi, że mamy niekiedy do czynienia z ludźmi, o których mówimy: nawrócili się, wrócili na drogi Boże. Bo właśnie żyjąc trochę nieświadomie, niefrasobliwie - a być może z całą świadomością - pewnego dnia ocknęli się, przemyśleli swoje postępowanie i zdecydowali, że muszą być prawdziwymi wyznawcami Chrystusa. Gdy rozmawiam nieraz z takimi ludźmi, mówią, że ich życie nabrało teraz innego wymiaru, inaczej żyją, są szczęśliwi. Ich świat stał się zupełnie inny, zmieniła się hierarchia wartości, świadomie odrzucają grzech i zło, stali się prawdziwymi dziećmi Bożymi.
Takich nawróceń jest bardzo wiele. Nieraz następują one dzięki ruchom charyzmatycznym, czasami poprzez osobiste doświadczenie obecności Boga i działanie Jego łaski, ale zawsze jest to radykalny zwrot w ich życiu.
Dlatego trzeba nam chrzest święty przeżyć od nowa, trzeba nawracać się do Chrystusa, a zmieni to nasze życie, które będzie się stawać coraz bardziej Boże.
Jest obraz Jana Pawła II klęczącego przed chrzcielnicą w kościele wadowickim, gdzie był ochrzczony. Teraz przyszedł tu jako Papież... Każdy z nas ma chrzcielnicę, która zaistniała jako coś znaczącego w jego życiu. Powinniśmy też przypominać sobie słowa liturgii tego sakramentu: „Ja ciebie chrzczę...”, wspomnieć swoich rodziców chrzestnych, których nasi rodzice zaprosili, by nam towarzyszyli w rozwoju naszej wiary.
Chrzest czyni nas nie tylko członkami Kościoła, ze wszystkimi ich prawami, ale przede wszystkim obywatelami nieba. Warto więc wrócić do źródła i otworzyć się na łaski wypływające z tego pierwszego i bardzo ważnego sakramentu