Już za kilka dni rozpocznie się czas wakacji, długo oczekiwany przez dzieci i młodzież, którzy odetchną od intelektualnej pracy w szkołach i na uczelniach. Lato to także czas urlopów dla dorosłych, którzy pragną zregenerować swoje siły po pracy zawodowej. Każdy człowiek zasługuje na odrobinę czasu wolnego, bo jest to wpisane w jego naturę oraz troskę o zdrowie. Podczas dwóch wakacyjnych miesięcy także kapłani odpoczywają po całym roku zajęć duszpasterskich. W większości wykorzystują ten czas na odbycie rekolekcji, udział w pielgrzymkach, wyjazdach z dziećmi i młodzieżą, jak również chociażby na podreperowanie swojego zdrowia. W ten klimat wakacyjnych miesięcy wpisujemy nasze odwiedziny z racji minionego już Roku Kapłańskiego tym razem po raz drugi do dekanatu Suchań.

Dobrzany

Jednym z większych ośrodków miejskich w tym dekanacie są Dobrzany. Parafia pw. św. Michała Archanioła w Dobrzanach od samego początku aż do dzisiaj obsługiwana jest przez kapłanów z Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Została oficjalnie erygowana 1 czerwca 1951 r., choć poświęcenie kościoła przez obecnego tu już ks. Kazimierza Rudawskiego TChr nastąpiło 23 września 1946 r. On też został pierwszym proboszczem. Kolejnymi administratorami parafii, o których można by napisać osobne, długie wspomnienia, byli: ks. Stefan Strzałkowski TChr (1957-62), ks. Adam Hejny TChr (1962-69), ks. Czesław Lesiak TChr (1969-72), ks. Stanisław Malczewski TChr (1972-76), ks. Marian Koniewski (1976-87), ks. Tadeusz Joźwiak TChr (1987-96) i ponownie ks. Marian Koniewski TChr (1996-2003). Wówczas na pierwszą w swym 10-letnim kapłańskim życiu przyszedł ks. Rafał Hoczek TChr, dotychczasowy wikariusz parafii pw. św. Józefa w Stargardzie Szczecińskim. To właśnie wówczas złożyłem wizytę w tej parafii, opisując ją do „Viatora”. Były to dopiero cztery miesiące po przybyciu ks. Rafała do Dobrzan, ale muszę przyznać, że z ogromnym zapałem ten młody proboszcz dzielił się pierwszymi doświadczeniami w prowadzeniu wspólnoty parafialnej. Tworzą ją ci, którzy tuż po wojnie przybyli tutaj, aby zasiedlić miasto i wnieść w nie polskość. Przybyli do Dobrzan w dużej liczbie ze wschodnich terenów Rzeczypospolitej oraz szczególnie z Kieleckiego. Wymownym świadectwem dobrej pracy nad młodym pokoleniem jest duża liczba powołań, które zrodziły się w Dobrzanach. Są to kapłani: ks. Franciszek Radomski, ks. Kazimierz Sałternik, ks. Grzegorz Januszewski TChr, ks. Edmund Budziłowicz TChr, ks. Ryszard Szymanik TChr, ks. Andrzej i Tomasz Sałapatowie TChr, ks. Robert Tymczak TChr, ks. Daniel Głodźko TChr oraz siostry zakonne: s. Kazimiera Bojkowska, s. Ewa Bylewska SSCJ, s. Dolores Morozik CSFB, s. Jadwiga Kokolus MChr.

Marianowo

Kolejną parafią zarządzaną przez Księży Chrystusowców jest wspólnota w Marianowie. Powołana została do życia 1 czerwca 1951 r., a pierwszym proboszczem był ks. Edward Wowra TChr, który pracował tutaj aż do 1975 r. Następnymi proboszczami byli: ks. Tadeusz Cechowski TChr (1975-81), ks. Marian Nowak TChr (1981-90), ks. Kazimierz Kotlarz TChr (1990-93). Obecnym proboszczem jest ks. Jan Dziduch TChr, który w tym roku obchodzi 17-lecie pracy w Marianowie. Wizyta w tej parafii to niewątpliwie głębokie przeżycie zarówno duchowe, jak i historyczne. Ksiądz Jan z niezwykłą życzliwością pokazuje obecne dokonania renowacyjne klasztoru i plebanii, a z ogromnym entuzjazmem opowiada o bogactwie pracy duszpasterskiej i także społecznej. Miejscowa ludność przybyła tutaj z różnych stron ze Wschodu, ale również z centralnej Polski. Obecnie zatarły się już ślady dawnego pochodzenia, tym bardziej, że Marianowo stało się popularną miejscowością letniskową. Nad jeziorem powstało wiele pięknych domów, na wypoczynek przybywają tu stargardczanie i szczecinianie. Teren wokół kościoła to nieustanny plac odbudowy zabytkowej części klasztoru. Pomysł zrodził się w 1994 r., a pierwsze prace po wielu uzgodnieniach podjęto w 1997 r. Obecnie wyremontowana jest w połowie plebania i część klasztoru. Wyremontowane fragmenty robią naprawdę wielkie wrażenie, oddając ducha epoki, w której były wznoszone. Po całkowitej rekonstrukcji mieścić się tu będzie centrum rekolekcyjno-wypoczynkowe włączone w powstający tzw. szlak cysterski obejmujący wszystkie miejsca związane z tym zakonem. Przy kościele znajduje się park o powierzchni 1,8 ha, który razem z przepięknym sadem oczekuje na zagospodarowanie. W 1998 r. Marianowo obchodziło 750-lecie istnienia - wtedy też narodził się pomysł corocznych obchodów „Lata z Sydonią”, dwudniowego festynu organizowanego w czasie wakacji przez parafię i władze samorządowe gminy. Podczas „Lata z Sydonią” odbywają się m.in.: sesja popularnonaukowa, zawody sportowe, występy artystyczne, a także plener malarski, na który przyjeżdżają twórcy z całej Polski. Pokłosiem tych dni jest poplenerowa wystawa, której fragmenty można dostrzec na ścianach plebanii.

Piasecznik

Ostatnim przystankiem na terenie dekanatu suchańskiego jest Piasecznik. Powstanie parafii wiąże się z podziałem parafii Suchań i Choszczno - 12 września 1974 r. bp Jerzy Stroba erygował z nich parafię pw. św. Andrzeja Boboli w Piaseczniku. Pierwszym tymczasowym proboszczem został ówczesny administrator parafii w Suchaniu, ks. T. Jóźwiak TChr. Drugim proboszczem został ks. Józef Niemczal TChr, który pracował tutaj w latach 1975-82. Kolejnymi byli: ks. Adam Thor TChr (1982-89), ks. Jerzy Gościejewski TChr (1989-90), ks. Jan Chmiel TChr (1990-91), ks. Marian Nowak TChr (1991-96). Od 1 lipca 1996 r. w Piaseczniku duszpasterzował ks. Eugeniusz Śpiewak TChr, kapłan z 42-letnim doświadczeniem kapłańskim. Obecnie proboszczem tej wspólnoty jest ks. dr Stanisław Ilnicki TChr - brat ks. Piotra urzędującego w Warnicach. Koniecznie musimy dodać tak, jak było to już w stosunku do kilku poprzednich opisywanych księży, że ks. Stanisław jest autorem cennych wydawnictw teologicznych, co nie jest proste, by pogodzić merytoryczną pracę duszpasterską z taką działalnością intelektualną. Czymś zupełnie zadziwiającym pewnie w skali całej diecezji są tzw. wypominki roczne, które w każdy poniedziałek przez cały rok odprawiane są w Piaseczniku - wspomina się zmarłych, odmawiając przy tym Koronkę do Miłosierdzia Bożego.