Franciszkanie Reformaci do Pilicy przybyli w 1739 r. i od tej pory nieprzerwanie prowadzą opiekę duszpasterską. Niedoścignionym wzorem jest dla nich założyciel Zakonu św. Franciszek z Asyżu. Na jego nauce i duchowości bracia i ojcowie budują wspólnoty parafialne.

Duchowość franciszkańska jest duchowością pasyjną, stąd przeżywany przez nich okres Wielkiego Postu, a w szczególności Triduum Paschalne, stanowi centrum ich życia zakonnego. "Postawa św. Franciszka uczy nas, że nie tylko dobrowolna pokuta i umartwienie, lecz również codzienne niesienie krzyża problemów, chorób i bolączek dnia powszedniego powinny być podejmowane z miłością i wdzięcznością" - powiedział Niedzieli o. Eliasz Hetmański, gwardian pilickiego klasztoru.

Od początku istnienia Franciszkanie postawili więc sobie za cel szerzenie kultu Męki Pańskiej. Przy każdym z powstających klasztorów budowana była Droga Krzyżowa i propagowane nabożeństwo Męki Pańskiej. Papież Bonifacy XIII udzielił nawet Franciszkanom Reformatom specjalnego przywileju, który mówił, że wierni uczestniczący w nabożeństwie Drogi Krzyżowej otrzymują takie same odpusty jak w Ziemi Świętej. "W Wielkim Poście w naszych świątyniach gromadziły się tłumy wiernych zwłaszcza w tzw. ´marcowe piątki´, inaczej zwane pasyjnymi - opowiada o. Eliasz Hetmański. - Już w czwartek wieczorem rozpoczynały się modlitwy uroczystymi nieszporami, a w piątek nabożeństwa trwały praktycznie cały dzień" - dodaje zakonnik. Wierni uczestniczyli także we Mszach św. z kazaniami pasyjnymi. A gdy rozpowszechniło się nabożeństwo Gorzkich Żali, także i ono trafiło do programu piątkowych modlitw. Innym znakiem duchowości pasyjnej Franciszkanów Reformatów jest wystrój ołtarza. W kościele reformackim w głównym ołtarzu umieszczony jest wizerunek Chrystusa Ukrzyżowanego. A w krużgankach klasztornych znajduje się kapliczka Pana Jezusa Cierpiącego. Od tej reguły nie ma wyjątku.

Po Soborze Watykańskim II praktyki ascetyczne złagodniały w porównaniu do wieków ubiegłych. Trzeba przypomnieć, że reguła Franciszkanów była bardzo surowa. Więcej obowiązków i umartwień mieli tylko Kameduli, ale to przecież zakon kontemplacyjny. "Franciszkanie Wielki Post rozpoczynali dwa dni przed Środą Popielcową. I trwali w nim do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Przez ten czas nie spożywali potraw mięsnych, ale również i nabiału. Był to naprawdę surowy post, o chlebie i wodzie. Popularne były praktyki pokutne polegające na wyznaniu swoich win przed współbraćmi i biczowaniu się. Wielu braci i ojców nosiło też włosiennicę, czyli pas pod ubraniem z bardzo szorstkiego materiału, który skutecznie przypominał o cierpieniu Jezusa. Kto chciał, mógł sobie oczywiście złagodzić post, ale za to nie opuszczał murów klasztornych" - opowiada o. Hetmański.

Duchowi synowie św. Franciszka również i dzisiaj praktykują duchowość pasyjną, choć praktyki postne są już dużo łagodniejsze. Post obowiązuje ich w poniedziałki, środy i piątki. Niektórzy na cześć Matki Bożej poszczą też w soboty. Piątkowe nabożeństwa Drogi Krzyżowej nie są już takie długie, ale nadal gromadzą rzesze wiernych. Kiedy pogoda na to pozwala, odbywają się na dziedzińcu klasztornym, gdzie w murze znajdują się duże obrazy przedstawiające poszczególne stacje nabożeństwa.