W miarę jak spada popularność rządu Millera (o 14% przez niespełna trzy miesiące...) - nasila się jego propagandowe "nadymanie". Najlepszym przykładem - wizyta Millera w Stanach Zjednoczonych, której w rządowej TV poświęcono wiele uwagi, ale której wyniki były nader mierne.

Przed tą wizytą przekonywano opinię publiczną, że polski kontyngent wojskowy, udający się do Afganistanu, weźmie udział tylko w operacjach logistycznych, "technicznych", "zabezpieczających"; teraz jednak okazuje się, że może on być użyty do walki bezpośredniej. Z całym szacunkiem dla członkostwa Polski w NATO - wydaje się, że polskie zaangażowanie militarne w ten konflikt powinno być proporcjonalne do możliwości kraju i jego międzynarodowej pozycji. Terrorystyczne ataki na Amerykę są skutkiem dotychczasowego, bezkrytycznego popierania przez Amerykę polityki Izraela wobec Palestyńczyków; Polska jednak nie ma specjalnych powodów, by pogarszać swe stosunki z krajami arabskimi.

Podczas pobytu w Ameryce Miller dokonał też uniku w kwestii reprywatyzacji. Wprawdzie przyznał (co wcześniej podkreślał i premier Buzek), że reprywatyzacja może dokonać się tylko "na równych zasadach wobec wszystkich uprawnionych", ale odsunął jej termin na bliżej nieokreśloną przyszłość. Znając stosunek SLD do reprywatyzacji - trudno być optymistą.

Zupełnie nieudana była próba nawiązania bliższych kontaktów z Polonią amerykańską. Miller nie spotkał się z jej prezesem Edwardem Moskalem! Polski Premier potraktował więc lekceważąco najsilniejszą organizację polonijną na świecie, i to w sytuacji, gdy pomoc tej Polonii - tak gospodarcza, jak polityczna - będzie Polsce bardzo potrzebna.

Wreszcie nie wydaje się, aby sprawa wyboru i zakupu samolotu wielozadaniowego na potrzeby polskiej armii wymagała aż wizyty na najwyższym szczeblu...

Już sam fakt, że wizyta Millera w Stanach Zjednoczonych trwała zaledwie dwa dni, a jej program był tak "napięty", świadczy, że chodziło głównie o podreperowanie politycznego wizerunku Millera, którego rząd zaczął swe urzędowanie fatalnie: od "wpadki" Cimoszewicza ( próbującego zataić przed opinią publiczną swe ustępstwa wobec UE), od skandalicznego oświadczenia ministra Janika (że rząd dba szczególnie o SLD-owski elektorat...), od odebrania uczącej się młodzieży ulg komunikacyjnych i obcięcia zasiłków oraz urlopów młodym matkom, od konfiskaty obywatelom części oszczędności...

Jednocześnie rząd nie uczynił nic, by ograniczyć biurokrację państwową (nawet rozbudował ją o nowy urząd centralny: propagandy prounijnej!), natomiast ochoczo popiera projekt prezydenta Kwaśniewskiego, by w praktyce zlikwidować wszelką skuteczną lustrację kadr państwowych...

W tej sytuacji nie dziwi, że rządowi potrzebny jest jakikolwiek " sukces": niechby tylko na gazetowym papierze, w eterze czy na szklanym ekranie.