Na granicy Roztocza i Kotliny Sandomierskiej; na skrzyżowaniu dróg między Lublinem, Rzeszowem i Kraśnikiem, a Zamościem; pośród przepięknych lasów Puszczy Solskiej; nad brzegiem rzeki Białej położony jest Janów Lubelski. W mieście tym jest szczególne miejsce - maleńkie źródełko, z którym związana jest pewna historia. Ale od początku.

Ziemie, na których położone jest miasto, jako przyległości wsi Biała w 1593 roku zostały włączone do dóbr Ordynacji Zamoyskiej. Miasto zostało założone przez Katarzynę z Ostrołęckich Zamoyską, na mocy przywileju Władysława IV z dnia 21 lipca 1640 roku. Początkowo nosiło nazwę Janów Ordynacki, dopiero później zmieniono nazwę na obowiązującą obecnie - Janów Lubelski. Historia założenia tej miejscowości ma dosłownie "cudowny" początek, ponieważ związana jest ściśle z objawieniem się Matki Bożej. Jak podają źródła, po raz pierwszy Matka Boża ukazała się Wojciechowi Boskiemu, idącemu do kościoła we wsi Białej 2 listopada 1645 roku. Wskazała wówczas konkretne miejsce, które Bóg wyznaczył i powiedziała: "Taka jest Jego wola, ażeby się tu chwała Jego, na tym miejscu i pamiątka moja odprawiała". Objawienie powtórzyło się jeszcze dwukrotnie. Największym sceptykiem w tej sprawie okazał się proboszcz pobliskiej parafii Biała. Jednakże wieść o objawieniu rozniosła się "lotem ptaka" po okolicy i na miejsce cudu zaczęli ściągać gromadnie, z bliższa i z dalsza, wierni na modlitwy. Następnego roku, 1646, na miejsce objawienia przybyła Komisja Biskupia i po przesłuchaniu świadka w miejscu objawienia (gdzie biło źródełko) zleciła wybudowanie kaplicy oraz uznała świętość miejsca. Poinformowani o wszystkich wydarzeniach Zamoyscy w 1660 roku ufundowali kaplicę, kościół i klasztor dla oo. Dominikanów, którym oddali to miejsce w opiekę.

Dominikanie zbudowali piękny barokowy kościół (istniejący do dziś), a w Ołtarzu głównym umieścili obraz Matki Boskiej Janowskiej. Z obrazem również związana jest "cudowna" historia. Jak podają źródła, w roku 1639 rybacy, pływający nocą po stawie (a stawów w owych czasach było dużo w tej okolicy), ujrzeli niezwykłą jasność wśród lasu i zobaczyli na sośnie obraz Najświętszej Marii Panny, otoczony jasnością. Drzewo to rosło na wzgórzu, z którego biło źródełko. W innym zaś miejscu napisano, iż obecnie czczony obraz Matki Bożej ofiarował dominikanom Jan Zamoyski. W każdym bądź razie cudowny obraz nieznanego pochodzenia i artysty namalowany jest farbami olejnymi na płótnie naciągniętym na deski lipowe. Wizerunek Najświętszej Maryi Panny i Dzieciątka Jezus pokrywa kuta w złocie sukienka, odsłaniając jedynie twarz i ręce. Na szyi Maryi zawieszone są sznury pereł i korali. Wokół głowy rozmieszczonych jest 12 gwiazd. W podziemiach Kaplicy Objawień do dziś bije źródełko, jest tylko ocembrowane. Jego wodzie wierni przypisują właściwości lecznicze.

Ze względu na to, iż obraz niezmiennie słynął ze szczególnego miłosierdzia Matki Bożej, 8 września 1985 roku został uroczyście koronowany papieskimi koronami przez kard. Franciszka Macharskiego, metropolitę krakowskiego, abp. Bronisława Dąbrowskiego oraz bp. Bolesława Pylaka w obecności wielotysięcznych rzesz wiernych czcicieli Matki Bożej Janowskiej. W 1995 roku odbyły się uroczystości jubileuszowe 350-lecia objawień Matki Bożej, które miały charakter dziękczynienia za wszelkie łaski uzyskane w tym cudownym miejscu.