Rodzina zakonna Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego 19 stycznia obchodziła uroczystość św. Józefa Sebastiana Pelczara. Kim był ten święty?
Przyszedł na świat 17 stycznia 1842 r. w Korczynie k. Krosna. Dwa dni po urodzeniu otrzymał na chrzcie imiona patronów dnia. Później mawiał: „Św. Józefa mam naśladować w miłości Jezusa i Maryi oraz w pokorze i pracowitości, a św. Sebastiana w męstwie i stałości”. Edukacja Józefa Pelczara zaczęła się dość wcześnie. W 1848 r. ze swym starszym bratem Janem rozpoczął naukę w Korczynie w szkole parafialnej. Odznaczał się pilnością i bystrością umysłu; nie okazywał zainteresowania gospodarstwem rolnym. Najbardziej pociągała go religia. Chłonął prawdy Boże. Największy wpływ na jego życie wewnętrzne wywarł ks. Franciszek Jabczyński, który rozpalił w duszy chłopca miłość do Najświętszego Sakramentu i zachęcał go do częstego nawiedzania Jezusa ukrytego w tabernakulum. Józef kontynuował naukę w gimnazjum rzeszowskim, a po ukończeniu 6 klasy we wrześniu 1858 r. przeniósł się do Przemyśla i w 1860 r. celująco zdał egzamin dojrzałości. Stanął wówczas przed wyborem drogi życiowej. Do wyboru miał historię i kapłaństwo. Wybrał Chrystusa. Wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu i już w 1864 r., po otrzymaniu dyspensy papieskiej, gdyż nie miał jeszcze wymaganych 24 lat, otrzymał świecenia kapłańskie. Jako neoprezbiter podjął pracę duszpasterską w Samborze. Stamtąd został skierowany na studia do Rzymu. Po studiach w Wiecznym Mieście był wykładowcą teologii pastoralnej i prawa kanonicznego w seminarium przemyskim, a w latach 1877-99 profesorem i rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W trosce o najbardziej potrzebujących oraz o szerzenie Królestwa Serca Bożego w świecie, 15 kwietnia 1894 r. założył Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Napisał w „Autobiografii”: „Niech mi Bóg przebaczy tę śmiałość, bo dotąd założycielami zakonów byli ludzie święci, ale to mnie trochę wymawia, że w okolicznościach dziwnie się układających widziałem wskazówkę woli Bożej”. Był gorącym czcicielem Najświętszego Sakramentu, Serca Jezusowego i Matki Bożej, czemu dał wyraz w bogatej pracy pisarskiej i kaznodziejskiej. W 1899 r. został biskupem pomocniczym, a w 1900 r. ordynariuszem diecezji przemyskiej. Jako arcypasterz dbał o świętość diecezji. Był mężem modlitwy, z której czerpał natchnienie i siły do pracy apostolskiej. Wpatrzony w obraz Niepokalanej, podczas odmawiania Litanii do Najświętszego Serca Jezusowego zmarł w opinii świętości 28 marca 1924 r.
2 czerwca 1991 r. Jan Paweł II dokonał w Rzeszowie beatyfikacji bp. Józefa Sebastiana Pelczara, zaś 18 maja 2003 r. w Rzymie ogłosił go świętym Kościoła Powszechnego. Jego relikwie spoczywają w katedrze przemyskiej, w kaplicy Fredrów.

Modlitwa o uproszenie łask za przyczyną św. Józefa Sebastiana Pelczara

Wszechmogący, wieczny Boże w Trójcy Świętej Jedyny, wielbię Cię i dzięki Ci składam za łaski udzielone św. Józefowi Sebastianowi, którego natchnąłeś gorącym nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanej Dziewicy Maryi. Spraw, abym za jego przykładem ukochał(a) to Boskie Serce i aby Ono stało się dla mnie źródłem uświęcenia i pociechy. Za przyczyną św. Józefa Sebastiana wysłuchaj moją modlitwę i udziel mi łaski, o którą Cię z ufnością proszę. Amen.