Słowo „pielgrzymka” zawiera w sobie wielorakie treści. Podejmuje się ją dla uproszenia łask czy dla przebłagania. Pielgrzymuje się szlakami św. Pawła, wędruje do relikwii św. Jakuba w Compostelli,
do Lourdes, Rzymu czy do Częstochowy. Pielgrzymuje się do wielu miejsc wybranych przez Boga, który bez przerwy okazuje ludziom swoje czułe miłosierdzie.
Pielgrzymka jest zawsze jednym z ważnych znaków żywej wiary. Pielgrzymuje się do Rzymu, aby u grobów Apostołów Piotra i Pawła oraz innych świadków wiary pierwszych wieków utwierdzić się w wyznawaniu
Ewangelii i umocnić w świadomości bycia ich spadkobiercami. Kto miał szansę odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej, z większym rozumieniem czyta Ewangelię, ponieważ rozważał ją w miejscach, w których głosił
ją Zbawiciel. W Lourdes, na wezwanie Niepokalanie Poczętej Matki Boga Człowieka i za przykładem św. Bernadety, pielgrzym uczy się troski o chorych. W Częstochowie chroni się pod opiekuńczy płaszcz Królowej
Polski i poznaje, bądź zaczyna głębiej rozumieć swą godność - jest dzieckiem Królowej.
Pielgrzymka jest darem Boga, szansą, dzięki której mamy czas dla samych siebie, dla swego skołatanego serca, dla swojej wiary. To bardzo istotna szansa.
Podobnie jak Abraham opuszczający na wezwanie Boga swój rodzinny kraj, jak Naród Wybrany wędrujący przez pustynię, pielgrzym idzie w kierunku „ziemi obiecanej”. Idzie z gorliwością, na
którą być może nie jest zdolny zdobyć się w dniu powszednim, idzie w ściślejszej łączności z Bogiem niż w każde inne dni, wędruje, poznając lepiej siebie i bliźnich. Idzie w Kościele i z Kościołem, Ciałem
Chrystusa, ludem Bożym będącym w marszu do nieba.
Codzienne życie płockiej pielgrzymki można zobaczyć na stronie: www.pielgrzymka.com
List do Galatów zaczyna się bez zwyczajowego dziękczynienia. Zamiast niego Paweł uderza od pierwszych zdań: „nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii”. Natychmiast koryguje własne słowa: „innej jednak Ewangelii nie ma”. Są tylko „ci, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Sprawa galacka dotyczyła nauczycieli żądających od pogan obrzezania i Prawa. Paweł widzi w tym zamach na samą istotę łaski. Stąd zdanie o mocy anatemy, powtórzone dwukrotnie dla powagi: „gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” Greckie anathema estō to formuła wyłączenia, oddania pod sąd Boży. Kanonista zatrzyma się tu z zawodowym dreszczem. To zdanie jest praźródłem kościelnych formuł „anathema sit”, którymi sobory przez wieki obwarowywały granice wiary, i dalekim przodkiem dzisiejszych norm o karach za herezję (kan. 751; 1364). Najważniejsze jest w nim jednak co innego. Nawet autorytet osobisty, choćby apostolski, choćby anielski, stoi niżej niż przekazana Ewangelia. Głosiciel pozostaje sługą depozytu (zob. glossę na 17 IX i 23 IX). „Czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga?” Paweł odsłania kryterium, które rozstrzyga o prawdziwości posługi. Kto chce się przypodobać ludziom, nie jest sługą Chrystusa. Dodaje wyznanie o źródle swojej Ewangelii: „nie otrzymałem jej ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus”. Apostoł pogan nie jest uczniem drugiej ręki. Jego posłannictwo pochodzi z tego samego źródła, co posłannictwo Dwunastu. Wspomnienie św. Faustyny kładzie na ten tekst ciekawe światło. Także jej orędzie przeszło próbę badania przez Kościół, łącznie z okresem notyfikacji i zakazu, zanim zostało rozpoznane. Prywatne objawienie nigdy nie poprawia Ewangelii. Może ją tylko przypominać, i po tym Kościół poznaje jego autentyczność.
Ks. Dolindo, autor słynnych słów: „Jezu, Ty się tym zajmij”
Z okazji rocznicy urodzin ks. Dolindo Ruotolo warto przypomnieć postać tego niezwykłego kapłana z Neapolu, którego biografia zyskuje dziś status bestsellera. Jak podkreśla jego najbliższa żyjąca krewna, urodził się on już jako święty. Zostawił nam wielkie orędzie o bliskości Chrystusa oraz potężnej sile zaufania, które najpełniej wyraża się w słowach: „Jezu, Ty się tym zajmij!”.
W obliczu współczesnego kryzysu wiary, laicyzacji i przenoszenia się wielu ludzi do wirtualnego świata, Pan Bóg – tak jak po każdym wielkim kryzysie w Kościele – budzi wybitne jednostki i świętych. Polacy, bardzo wrażliwi na duchowość św. Jana Pawła II, św. Faustyny czy św. Szarbela, z ogromnym entuzjazmem przyjęli również postać neapolitańskiego kapłana.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
