Umiłowani Diecezjanie!

W bieżącym roku przypada 10. rocznica utworzenia Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Toruńskiej. Jest to przede wszystkim święto serca diecezji, które od początku swego istnienia bije równym rytmem i stanowi żywotne źródło energii kapłańskich. Każdego roku z murów naszego Seminarium wychodzą nowi prezbiterzy, umocnieni słowami Chrystusa: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał” (J 15,16). Dla nowych pokoleń kapłanów Seminarium w Toruniu jest szczególnym doświadczeniem Wieczernika, przestrzenią duchową, drogą życia, środowiskiem sprzyjającym takiemu procesowi formacyjnemu, dzięki któremu człowiek powołany przez Boga do kapłaństwa może stać się, mocą sakramentu święceń, żywym obrazem Jezusa Chrystusa Głowy i Pasterza Kościoła” (PDV 42). Ta formacja, jak wiadomo, odbywa się w różnych wymiarach: ludzkim, duchowym, intelektualnym i duszpasterskim. Zgodnie ze swą najgłębszą tożsamością, seminarium stanowi więc w Kościele „swoistą kontynuację wspólnoty Apostołów zgromadzonych wokół Jezusa, słuchających Jego słów, przygotowujących się do przeżycia Paschy, oczekujących na dar Ducha, by podjąć powierzoną sobie misję” (PDV 60).
Obchody dziesięciolecia Seminarium w Toruniu wpisują się również na karty dziejów młodej jeszcze diecezji toruńskiej, która widzi swoją przyszłość w nowych powołaniach do kapłaństwa i ufa obietnicy Boga: „Dam wam pasterzy według mego serca” (Jr 3,15). Bez kapłanów Kościół nie mógłby przeżywać „tego podstawowego posłuszeństwa, które zakorzenione jest w samym sercu egzystencji Kościoła oraz jego misji w dziejach: posłuszeństwa wobec polecenia Jezusa «idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody» (Mt 28,19), a także «to czyńcie na moją pamiątkę» (Łk 22,19), czyli nie mógłby wypełniać nakazu głoszenia Ewangelii i ponawiania każdego dnia ofiary Jego Ciała, które wydał, oraz Jego Krwi, którą przelał za życie świata” (PDV 1).
11 października, razem ze społecznością Seminarium Toruńskiego i jego wychowankami, dziękować będę Bogu za dar powołań kapłańskich w naszej diecezji, a także za owoce wychowania seminaryjnego w całym dziesięcioleciu. Pragnę również wyrazić serdeczną wdzięczność wobec tych osób, które swoją modlitwą i darami materialnymi przyczyniły się do powstania i rozwoju Seminarium Duchownego w Toruniu. Myślę zwłaszcza o członkach Towarzystwa Przyjaciół Seminarium Toruńskiego i całej Rodzinie Żywego Różańca. Niech Dobry Bóg wynagrodzi hojnie świadczoną pomoc.
Wspierajcie nadal, Siostry i Bracia, serce naszej diecezji. Niech ono nadal bije równym rytmem Waszych modlitw o nowe i dobre powołania kapłańskie. Serce Boże objawiło się nam w pełni w Sercu Chrystusa Dobrego Pasterza. A Serce Jezusa także dziś lituje się nad losem ludzkich rzesz i daje im chleb prawdy, chleb miłości i życia. Daje za pośrednictwem swoich kapłanów. Dlatego powołani do kapłaństwa potrzebują Waszej modlitwy i duchowego wsparcia.

Wszystkich obejmuję pasterskim błogosławieństwem