Uwaga! Rozpoczynamy nie mały, podobny do innych, ale wyjątkowy Wielki Tydzień. Po co on jest? Właśnie po to, abyśmy jeszcze głębiej pojęli naukę płynącą z Męki Jezusa Chrystusa, naśladowali postawę pokory Syna Bożego i mieli udział w Jego zmartwychwstaniu. „Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia” (1 Kor 1, 18).

Spróbujmy zatem tę naukę streścić w trzech odsłonach, tak jak w Wielki Piątek stopniowo ksiądz ukazuje Krzyż, mówiąc: „Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”. Lekcja pierwsza płynąca z męki Chrystusa to lekcja bezwarunkowej, miłosiernej miłości Boga. Mówiąc inaczej, Bóg kocha cię i konsekwentnie realizuje swój plan zbawienia. Najwyższym dowodem miłości Boga Ojca jest to, że dał swojego Syna Jednorodzonego, aby każdy, kto w Niego uwierzył, nie zginął, ale miał życie wieczne (por. J 3, 16). Lekcja druga to nauka o odkupieniu człowieka, które dokonało się przez akt posłuszeństwa Syna Bożego. Jak wielkie to posłuszeństwo, pokazują nam męka i śmierć Jezusa na krzyżu. „Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 6-7). Lekcja trzecia: Bóg Ojciec wskrzesił swego Syna, nad wszystko Go wywyższył oraz darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem (por. Flp 2, 10-11).

Dlatego, jeśli chcesz być zbawiony, musisz świadomie i dobrowolnie przyjąć Jezusa Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela oraz całkowicie poddać Mu swoje życie – z całą jego historią, teraźniejszością i przyszłością.

Liturgia słowa Bożego Niedzieli Męki Pańskiej przestrzega nas przed pozornym, zewnętrznym i warunkowym przyjęciem Jezusa Chrystusa jako Pana i Króla, które łatwo przeradza się w Jego odrzucenie. Przyjrzyjmy się szczegółom Ewangelii według św. Mateusza o wjeździe Jezusa do Jerozolimy. Zgodnie z zapowiedzią proroka oczekiwany Mesjasz-Król przybywa do Jerozolimy na osiołku, źrebięciu oślicy. Wybór zwierzęcia nie jest przypadkowy – wskazuje na pokorę, łagodność i pokojowe zamiary królewskiego potomka Dawida. Reakcja tłumów wydaje się odpowiednia. Przyjmują Go z radością! W sytuacji jednak kryzysu, sądu nad Jezusem – Królem Żydowskim, ci sami ludzie, zmanipulowani i podburzeni przez starszyznę żydowską, wołają: „Na krzyż z Nim!”, i wybierają złoczyńcę Barabasza.

Postawmy sobie pytanie: czy czasami i my nie jesteśmy do nich podobni? Dla przykładu: umęczeni, a nawet zniewoleni, z radością przyjmujemy Chrystusa, który w sakramencie pokuty i pojednania wyzwala nas z ciężaru grzechu i perspektywy potępienia, by potem bardzo szybko odejść od Niego. Dlaczego tak się dzieje? Czy jest to tylko sprawa naszej zranionej przez grzech pierworodny ludzkiej natury? A może nasz wybór Jezusa Chrystusa jako Pana i Zbawiciela nigdy nie był wyborem do końca! Czas Wielkiego Tygodnia, a szczególnie Triduum Paschalnego, jest dobrą okazją do całkowitego opowiedzenia się po stronie Jezusa Chrystusa!