Miejscem wyciszonego spotkania modlitewnego był tradycyjnie Dom św. Józefa na szczecińskim Golęcinie, a poprowadził je ks. Daniel Majchrzak, diecezjalny opiekun nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej, wraz ze wspomagającym go w tej roli ks. Mateuszem Pakułą.

Aktualnie trwa studium przygotowawcze grupy kilkudziesięciu mężczyzn kandydujących do podjęcia szafarskiej posługi co sprawi, że po jego zakończeniu wspólnota zrzeszająca świeckich podejmujących ten rodzaj posługi w realiach archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej wzrośnie do ok. 200 osób. Kurs przygotowawczy ma charakter wprowadzający. Dalszy, permanentny rozwój duchowy nadzwyczajnego szafarza polega na systematycznej formacji, by lepiej zrozumieć znaczenie tej funkcji, jej wpływ na wiarę i jakość życia z wiary, a także pozwala zdynamizować jego działalność apostolską w parafii. Przyjęcie tej misji stanowi jednoczesne zobowiązanie do uczestnictwa w zorganizowanej i osobistej formacji permanentnej.

Przykładem formy zorganizowanej są właśnie m.in. dni skupienia, a o ich celu, potrzebie i wymowie opowiada asystent ds. organizacyjnych diecezjalnego opiekuna nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej Wiesław Siutkowski, szafarz od 2011 r.:

– Szafarskie dni skupienia, czy rekolekcje, są dla nas bardzo ważne. Istotą naszej posługi jest niesienie Jezusa chorym, starszym. Jak mamy to robić, nie będąc blisko Pana Boga. Życie Eucharystią jest wpisane w naszą posługę, dopełnia, a nawet dominuje naszą codzienność. Dni skupienia lub rekolekcje są dla nas dodatkowym umocnieniem na tej drodze posługi świeckich w Kościele. Są dla nas okazją do zaczerpnięcia ożywiającego ducha, do odejścia choć na chwilę od prozy życiowych obowiązków, wsłuchania się w ciszy w słowo Boga, towarzyszenia Mu męską wspólnotą braterską w chwili adoracji. To też czas wymiany doświadczeń towarzyszących nam w trakcie pełnienia posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej w parafiach, okazja do podzielenia się spostrzeżeniami, wątpliwościami, pytaniami. Zawsze podczas takich spotkań kluczowym momentem jest Eucharystia. Przeżywana w braterskiej wspólnocie nabiera takiego właśnie charakteru – zebranych w imię Jezusa Chrystusa, czerpiących siłę z Jego zbawczej obietnicy zmartwychwstania do tego, by niosąc Chrystusa innym, przyczyniać się także do ich uświęcania. Słowem potrzebujemy Bożego pokrzepienia jak roślina rosy, by święte pokrzepienie, Jezusa Chrystusa, nieść innym.