„Twoja wielka ufność ku Mnie zniewala Mnie do ustawicznego udzielania ci łask. Miłość i miłosierdzie Moje nie zna granic” (Dz 718) – te słowa z Dzienniczka św. Faustyny ożyją na scenie w niezwykłej, tanecznej opowieści o miłości, miłosierdziu i zaufaniu Bogu.
W 95. rocznicę objawienia obrazu Jezusa Miłosiernego św. Siostrze Faustynie wspominamy jedną z największych polskich mistyczek XX wieku, która przez całe swoje życie głosiła orędzie Bożego Miłosierdzia.
Szczególny projekt
W związku z tą rocznicą Wspólnota i Teatr Tańca Lilia zapraszają na spektakl taneczny poświęcony życiu i działalności św. Siostry Faustyny. Sztuka zostanie zaprezentowana w niedzielę 22 lutego, o 18 w budynku Fides przy Sanktuarium Jana Pawła II w Krakowie, na Białych Morzach. Zainteresowani mogą zgłosić chęć udziału przez internetowy formularz, który można znaleźć na stronie teatru Moveo in Deo lub na profilu Facebook.
Byłam w niebie jest szczególnym projektem artystycznym przypominającym prawdę Bożego Miłosierdzia głoszonym przez s. Faustynę ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. To historia Heleny Kowalskiej, która podczas zabawy tanecznej spotyka prawdziwą Miłość w osobie Jezusa. Sztuka przedstawia życie prostej dziewczyny: początki życia zakonnego, codzienne obowiązki i niezwykłe wizje, w czasie których siostrze objawia się Jezus. To te spotkania stanowią główną oś duchowej opowieści i życia św. Faustyny, która dała początek dla szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia. Dzieło stworzone zostało przez tancerzy Wspólnoty i Teatru Tańca Lilia z udziałem sióstr ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia i wychowanek Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Krakowie-Łagiewnikach.
Najważniejsze obrazy
Scenariusz sztuki został opracowany na podstawie Dzienniczka św. Siostry Faustyny Kowalskiej, która opisuje w nim trzy najważniejsze dla spektaklu obrazy przesłania Bożego Miłosierdzia. Wizje nieba, piekła i czyśćca, ukazane w formie tanecznych duetów i grupowych choreografii, pokazują duchowy świat walki o duszę każdego człowieka. Dla Siostry Faustyny tylko jedno ma prawdziwe znaczenie i wartość: Jego spojrzenie – pełne troski i zaufania. Najważniejszą misją staje się dla niej opowiadanie o tej Miłości – niegasnącym żarze ognia – do której została wybrana. Jedyną miarą zbawienia są ramiona Chrystusa, ukazane na najsłynniejszym obrazie Jezu Ufam Tobie.
Szczególna forma taneczna spektaklu ma tu znaczenie. Wszystko, co jest przedstawione za pomocą najmniejszego gestu, elementów pantomimy i tańca, jest efektem bogatej treści duchowej zawartej w Dzienniczku. Finałowe sceny spektaklu to pokazanie, jak wielki wpływ na innych ludzi ma głoszenie Bożego Miłosierdzia, które poprzez światło jednych daje nadzieję i podnosi drugich. W tym wszystkim chodzi przecież o jedno. Pokazanie światu Jego Miłosiernej Miłości, którą przez całe swoje życie pielęgnowała św. Siostra Faustyna. W Dzienniczku przekazuje prawdę o Bożym Miłosierdziu – największym przymiocie Boga, który kocha bezgranicznie. Aby stać się odbiorcą łask płynących z orędzia, potrzeba ufności i otwartości na Jego działanie, o czym niejednokrotnie opowiada św. Siostra Faustyna. A teraz także w tanecznej odsłonie przybliżą artyści Teatru Tańca Lilia.
31 marca krakowscy wierni po raz szósty będą mogli wziąć udział w Muzycznej Drodze Krzyżowej. Tradycyjne rozważania zastąpią podczas nabożeństwa utwory muzyki klasycznej. Uczestnicy usłyszą m.in. utwory z oratorium Cesara Francka "Siedem ostatnich słów Jezusa na krzyżu" czy tradycyjne polskie wielkopostne pieśni w aranżacji chóralnej.
Pomysł koncertu o charakterze pasyjnym ma swoje korzenie w Łodzi. Na grunt krakowski przeniosła go Kinga Mastalerz. - Studiowałam tam medycynę. Jednak muzyka podczas nabożeństwa była puszczana z płyt. Pomyślałam sobie, że może o wiele głębsze wrażenie i duchowe przeżycia przyniosłoby wykonywanie utworów na żywo przez orkiestrę i chór - opisuje.
Urodził się 8 maja 1786 r. we Francji, w miejscowości Dardilly, niedaleko Lionu. Był jednym z siedmiorga dzieci państwa Mateusza i Marii Vianney, prostych rolników, posiadających dwunastohektarowe gospodarstwo. Jan już od wczesnych lat ukochał modlitwę. Przykładem i zachętą byli dla niego rodzice, którzy codziennie wieczorem wraz ze swoimi dziećmi modlili się wspólnie. Po latach powiedział: „W domu rodzinnym byłem bardzo szczęśliwy mogąc paść owce i osiołka. Miałem wtedy czas na modlitwę, rozmyślania i zajmowanie się własną duszą. Podczas przerw w pracy udawałem, że odpoczywam lub śpię jak inni, tymczasem gorąco modliłem się do Boga. Jakież to były piękne czasy i jakiż ja byłem szczęśliwy”.
Należy pamiętać, iż lata młodości Jana Vianneya, to okres bardzo trudny w historii Francji. W tym czasie bowiem szalała rewolucja, która w dużej mierze przyczyniła się do pogłębienia kryzysu między duchowieństwem a państwem. Walka z Kościołem sprawiła, że wielu księży odeszło od tradycji, składając przysięgę na Konstytucję Cywilną Kleru. Wzrost laicyzacji i głęboko posunięte antagonizmy to tylko główne problemy ówczesnej francuskiej rzeczywistości. Mimo tak trudnych warunków nie zaprzestano sprawowania sakramentów i katechizacji dzieci. Przygotowania do Pierwszej Komunii trwały 2 lata. Spotkania odbywały się w prywatnych domach, zawsze nocą i jedynie przy świecy. Jan przyjął Pierwszą Komunię w szopie zamienionej na prowizoryczną kaplicę, do której wejście dla ostrożności zasłonięto furą siana. Miał on wówczas 13 lat.
Od czasu wybuchu Rewolucji w Dardilly nie było nauczyciela. Z pomocą zarządu gminnego otwarto szkołę, w której uczyły się nie tylko dzieci, ale i starsza młodzież, a wśród niej Jan Maria. Przez dwie zimy uczył się czytać, pisać i poprawnie mówić w ojczystym języku. Stał się bliską osobą miejscowego proboszcza i stopniowo dojrzewało w nim pragnienie zostania księdzem. Ojciec początkowo zdecydowanie sprzeciwiał się, bowiem gospodarstwo potrzebowało silnych rąk do pracy, a poza tym brakowało pieniędzy na opłacenie studiów i utrzymanie młodzieńca. Jednak pod wpływem nalegań syna, ojciec ustąpił.
Najazd migrantów w hiszpańskiej miejscowości Ceuta
Po kryzysie migracyjnym Ceuta zwraca się do swojej patronki, Matki Boskiej Afrykańskiej. 5 sierpnia katolicy przejdą ulicami miasta za figurą Maryi. Procesja, mająca wielowiekową tradycję, w tym roku nabiera szczególnego wydźwięku. Zaledwie kilka dni po tym, jak Ceuta znalazła się na ustach wszystkich z powodu kryzysu migracyjnego, który dotknął hiszpańską enklawę, miasto przygotowuje się do przeżycia jednego z najważniejszych momentów w swoim kalendarzu religijnym.
W najbliższą środę, 5 sierpnia, Ceuta odda hołd swojej patronce, Matce Boskiej Afrykańskiej, w wielkiej procesji, w której wezmą udział wierni, władze cywilne i wojskowe, duchowni oraz lokalne bractwa. Całe miasto przygotowuje się do tej uroczystości od kilku tygodni. Procesji towarzyszyć będzie zespół muzyczny Banda Nuestra Señora de la Paz z Malagi, a po raz pierwszy zabrzmi nowa pieśń „Salve”, skomponowana specjalnie ku czci Matki Boskiej Afrykańskiej. Ponad siedemdziesięciu costaleros, tragarzy odpowiedzialnych za niesienie ciężkiej platformy procesyjnej, uczestniczyło już w próbach na ulicach Ceuty.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
