Rozdział 49. Księgi Izajasza jest istotnym elementem prorockiego przesłania nakreślającego tożsamość i misję Sługi Pańskiego (tzw. Druga pieśń o Słudze Pańskim – Iz 49, 1-6), podkreśla bowiem Jego rolę w odrodzeniu i zbawieniu Izraela oraz wszystkich narodów.
Rozdział 49. Księgi Izajasza jest istotnym elementem prorockiego przesłania nakreślającego tożsamość i misję Sługi Pańskiego (tzw. Druga pieśń o Słudze Pańskim – Iz 49, 1-6), podkreśla bowiem Jego rolę w odrodzeniu i zbawieniu Izraela oraz wszystkich narodów. Tekst zawiera bogatą symbolikę i głębokie intuicje teologiczne dotyczące Bożego planu odkupienia. Ten rozdział Księgi Izajasza jest powszechnie uważany za część tzw. Deutero-Izajasza – zbioru tekstów pochodzących z okresu niewoli babilońskiej, kiedy społeczność Izraela zmagała się z rozpaczą i poczuciem opuszczenia. Przesłanie proroka ma nieść pocieszenie oraz nadzieję pośród kryzysu.
Misja Sługi Pańskiego ma charakter uniwersalny. Zaproszenie do słuchania podkreśla wagę następującego po nim przesłania. Sługa zwraca się do wszystkich ludzi, sugerując, że Boże zbawienie nie ogranicza się do Izraela, ale obejmuje wszystkie narody. Wzmianka o powołaniu wysłańca, „zanim się narodził”, podkreśla z góry przewidziany charakter Jego misji – realizację Bożego planu zbawienia. Wyobrażenie „ostrego miecza” sugeruje, że słowa Sługi będą potężne i skuteczne. Ukrycie w cieniu Bożej ręki oznacza, że Bóg ochrania i przygotowuje Sługę do wykonania powierzonego Mu zadania. Ukrycie w Bożym kołczanie sugeruje gotowość, wskazując, że Sługa jest cennym narzędziem w realizacji Bożych obietnic.
Nazwanie Bożego posłańca „sługą moim, Izraelem” służy podwójnemu celowi. Odnosi się w pierwszym rzędzie do zbiorowej tożsamości Izraela jako sługi Bożego, a jednocześnie wskazuje na indywidualnego posłańca – Sługę. Werset ten podkreśla, że zapowiadany Sługa objawi chwałę Bożą, co ujawnia szczególną relację między Bogiem, Izraelem oraz wszystkimi narodami.
W Izajaszowym orędziu podkreślone zostaje Boskie pochodzenie misji Sługi. Cel zgromadzenia Jakuba – Izraela z wygnania podkreśla pojednanie i odnowę, które dokonują się dzięki powrotowi do pełnej wspólnoty z Bogiem, który nie tylko obiecuje zbawienie, ale także je zapewnia. Zakres misji Sługi wykracza poza samo odrodzenie Izraela; ma On być światłością dla pogan, reprezentując uniwersalną wizję zbawienia. Wskazuje to na Boży zamiar, aby Sługa stał się fundamentem szerszej wspólnoty wiary. Fraza: „aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi”, wzmacnia nieograniczony charakter tej obietnicy.
Boże światło – symbolizujące prawdziwą wiarę i związane z nią zbawienie – wykracza poza granice etniczne i kulturowe. Nowy Testament nawiązuje do tej prorockiej zapowiedzi, widząc w osobie Jezusa Chrystusa i Jego zbawczej misji realizację Bożej obietnicy.
Przesłanie Izajasza podkreśla, że tożsamość i misja Sługi są ściśle zakorzenione w Boskim powołaniu. Bóg dopełnia złożonych obietnic i czuwa nad realizacją planu zbawienia człowieka. Nie tylko Izrael, ale cała ludzkość mają się stać uczestnikami odnowy oraz dziedzicami nadziei. Dziedzicami tej samej nadziei dzięki Bożej łaskawości i misji Jezusa Chrystusa jest dziś każdy z nas.
Biblia terminem „przymierze” określa zbawczą relację między Bogiem a Izraelem, zaś w szerszym znaczeniu – z całą ludzkością. Relacja ta zawsze jest inicjowana przez Boga, nigdy przez człowieka. Człowiek jest obdarowywany szczególnymi zbawczymi darami, w zamian natomiast powinien okazać Bogu posłuszeństwo. W Starym Testamencie możemy znaleźć opisy wielu przymierzy, chociażby układ Boga z Noem, któremu Bóg obiecał, że już nigdy nie ukarze ludzkości potopem. Kolejnym paktem, istotnym dla religii żydowskiej i całego Izraela, jest przymierze Boga z Abrahamem, choć modelowym przymierzem Starego Testamentu jest przymierze synajskie. Przymierze z Abrahamem jest dla ludu Bożego wręcz fundamentalne, gdyż to właśnie Abrahamowi Bóg złożył obietnice: licznego potomstwa, ziemi na własność i szczególnego błogosławieństwa (stąd zarówno to przymierze, jak i przymierze noachickie nazywa się przymierzem obietnicy). Te trzy obietnice tak mocno zaważyły na historii Izraela, że stały się podstawą zbawczej relacji. Każdy, kto był potomkiem Abrahama, miał przywilej należeć do ludu przymierza przez znak obrzezania, a ziemię Kanaan, którą Bóg wskazał Abrahamowi i dał mu na własność, każdy Izraelita uznawał za „swoją”. Wreszcie – każdy Izraelita mógł także w sposób wyjątkowy liczyć na Boże błogosławieństwo, bardziej niż inne narody. Warto jednak zaznaczyć, że Księga Rodzaju przekazuje nam dwa opisy zawarcia tego przymierza. Wersja kapłańska (rozdział 17) swoją uwagę koncentruje właśnie na wspomnianych obietnicach – stąd na tak rozumiane przymierze powoła się św. Paweł, argumentując, że Bóg najpierw złożył obietnice, a dopiero potem domagał się od Abrahama posłuszeństwa. Dlatego, według Pawła, uczynki nie dają zbawienia, lecz daje je Boża łaska, która uprzedza uczynki. Wersja jahwistyczna natomiast (rozdział 15) zawiera opis rytu zawarcia przymierza, który nawiązuje do starożytnych zwyczajów. Tutaj Bóg też składa obietnice – ale by je uwiarygodnić, zostaje zawarte przymierze według wskazówek samego Boga. Otóż Abraham przygotował przepołowione zwierzęta ofiarne i ułożył je tak, by w środku pozostało miejsce na przejście kontrahentów. Ryt ten ma niejako zapowiadać, co czeka tych, którzy okażą się niewierni zawieranemu przymierzu. Warte podkreślenia jest to, że środkiem, pomiędzy tymi połowami zwierząt przechodzi tylko ogień symbolizujący Boga, a zatem Bóg osobiście zawiera przymierze z Abrahamem. Jest to przymierze jednostronne, gdyż nie ma tu żadnej wzmianki o zobowiązaniach ze strony Abrahama. Jest natomiast uznanie wiary Abrahama, który uwierzył obietnicom Boga i zostało mu to poczytane jako zasługa – sprawiedliwość, dlatego jest on nazywany „Ojcem wierzących”. Nie ulega wątpliwości, że choć dla Izraela przymierze synajskie jest centralne (na jego mocy Izrael stał się ludem Bożym, otrzymał Prawo, a Mojżesz ustanowił kult ofiarniczy sprawowany przed Arką Przymierza), to jednak obietnice złożone Abrahamowi w tym przymierzu stały się nieodłącznym elementem zbawczej więzi między Bogiem a Izraelem. Izraelici mogli zawsze powoływać się na te obietnice.
Papież Leon XIV utrzymuje regularny kontakt ze swoimi dwoma braćmi, Johnem i Louisem Prevostami. „Rozmawiamy codziennie” - powiedział o swoich osobistych relacjach z Leonem XIV John Prevost w rozmowie z francuską gazetą „La Croix” opublikowanym w Internecie 13 kwietnia.
"Jednak, jak, zazwyczaj nie rozmawiają o decyzjach ani polityce papieża", dodał Prevost. „Może dlatego, że nie znam tych wszystkich ludzi. A kiedy telefonujemy, zazwyczaj jest u niego około 22:30, więc nie ma sensu zagłębiać się w tak trudne tematy przed pójściem spać”. Zamiast tego, grają jak dawniej, w Words with Friends i Wordle, dwie internetowe gry słowne.
Wrocławska parafia św. Franciszka z Asyżu zaprasza środowisko wrocławskie na pożegnanie zmarłego byłego piłkarza i trenera Jacka Magiery (1977–2026). Informacje przekazane przez parafię wskazują, że uroczystości rozpoczną się we wtorek, 14 kwietnia 2026 roku o godz. 20.00 w kościele przy ul. Borowskiej 174.
Sprawowana będzie Msza Święta dziękczynna za życie zmarłego, połączona z czuwaniem przy trumnie. Po zakończeniu liturgii ciało zostanie przewiezione do Warszawy, gdzie odbędzie się ceremonia pogrzebowa, a trener Magiera zostanie pochowany na warszawskich Powązkach.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
