Jej historia jest bardzo bolesna, a zarazem poruszająca. Bolesna, bo już na życiowym starcie zamiast rodzinnego ciepła otrzymała wiele deficytów i trudnych doświadczeń. W jej świadectwie jest jednak nadzieja, bo pokazuje ono, że Pan Bóg może wyprowadzić człowieka z każdej beznadziejnej sytuacji, otoczyć ojcowską miłością i nadać jego życiu zupełnie nowy, głęboki sens.

– Urodziłam się w niepełnej rodzinie. Wychowywałam się bez ojca, a moja ziemska mama była alkoholiczką. Dorastałam w biedzie, w domu, w którym była przemoc, w poczuciu odrzucenia, osamotnienia, lęku, wstydu, bez poczucia bezpieczeństwa, bez nadziei – wspomina kobieta. – Moja mama nie okazywała mi czułości, troski, miłości. Nie mówiła, że mnie kocha, nie przytulała. Biła, straszyła oddaniem do domu dziecka. To raczej ja opiekowałam się nią, nie ona mną. Zmarła w 1991 r. Miałam wtedy 10 lat... Jak mówi, nikt wtedy nie wytłumaczył jej, co to jest śmierć, nikt również nie zainteresował się jej dziecięcymi uczuciami. Musiała poradzić sobie z tym sama. Po śmierci mamy opiekę nad dziewczynką przejęli dziadkowie. – Babcia była dobra, gotowała, prała. Po prostu była. Do babci można było się przytulić, choć sama z siebie nie przytulała. Z dziadkiem nie miałam już tak dobrych relacji. Babcia zmarła w 1997 r., a dziadek 3 lata po niej.