Rozważane słowa stanowią fragment hymnu umieszczonego na początku Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian. Choć w tytule mówimy o św. Pawle, to trzeba zaznaczyć, że sprawa autorstwa tego listu jest kwestią otwartą, stanowiącą przedmiot badań. Większość z nich sugeruje, że autorem tekstu jest osoba, która towarzyszyła św. Pawłowi w Rzymie. Treść listu wskazuje, że został on napisany pod koniec życia Apostoła, lecz jeszcze przed jego męczeńską śmiercią. Słowa są skierowane do mieszkańców małej miejscowości. Niezwykłe bogactwo miasta było teraz jedynie dalekim wspomnieniem. Teraz Kolosanie prowadzili spory o prymat wyznawanych przez nich religii. Obecni pośród nich chrześcijanie zadawali sobie pytanie o wartość Ewangelii przekazanej im przez św. Pawła. Docierały też do nich wiadomości o prześladowaniu Apostoła, jego uwięzieniu, a może i nawet zagrożeniu życia. Czy w tej sytuacji wiara w Chrystusa ma sens? Czy chrześcijaństwo jest lepsze niż inne religie? List, który zawiera odpowiedzi na te i inne pytania, miał umocnić ich wiarę. Jednocześnie wszystkie wspomniane okoliczności przyczyniły się do podania ugruntowanego, przemyślanego i uporządkowanego nauczania Apostoła.
Autor tekstu zaczyna od sprawy fundamentalnej. Ukazuje znaczenie Chrystusa w dziejach świata i w ludzkim życiu; w przestrzeni zarówno ziemskiej, jak i nadprzyrodzonej. Służy temu hymn opiewający niezwykłą godność Chrystusa. Określa on Jezusa jako źródło wszelkiego stworzenia. W Nim mają początek życie oraz wszelkie moce duchowe. Czy zatem to nowy Bóg, zastępujący innych? Nie. Jest On doskonałym obrazem Niewidzialnego Boga. Jest jednocześnie Tym, od którego zaczyna się całe stworzenie. Jak pierworodny stanowi początek Bożego dzieła, ale też ma nad nim pełną władzę. Jest jednocześnie celem tego dzieła. Jest przed wszystkim. Dlatego nie można sprowadzić Go do żadnej ze stworzonych rzeczy czy istot. To wskazuje na boskość Chrystusa. W konsekwencji to On nadaje ład całemu światu, przewodzi mu. Stąd Jego szczególna pozycja w Kościele. Jest ona porównana do funkcji głowy w ludzkim ciele. On też jest przed wszystkimi ludźmi, gdyż jako pierwszy zmartwychwstał.
To podkreślenie szczególnego miejsca Chrystusa przypomina, że skoro jest On przed wszelkim stworzeniem, to w Nim znajduje się pełnia życia, którego pragnie człowiek. Błędem zatem byłoby odrzucenie Jezusa lub Jego nauki, odejście od stylu życia, jaki On nakreślił lub szukanie ocalenia poza Nim. Jednocześnie tekst wskazuje, że Ten, który poprzedza wszystko i wszystkich, przelał swą krew na krzyżu. Owocem tej ofiary jest pojednanie ludzi z Bogiem i między sobą. Krzyż i cierpienie w niczym nie umniejszyły godności Jezusa. Wpisują się bowiem w Boży zamiar odkupienia świata. Prowadzą do osiągnięcia jego pełni. Taka też jest droga Jego uczniów, którzy mają stanowić pierwociny zbawienia.
W Piśmie Świętym zapisane jest proroctwo Micheasza, które wskazuje na Betlejem jako miejsce narodzin Mesjasza. Do tego proroctwa nawiązuje św. Mateusz, gdy relacjonuje spotkanie Mędrców z królem Herodem. To wtedy wezwani arcykapłani i uczeni ludu przytaczają właśnie ten fragment Księgi Micheasza (por. Mi 5, 1), choć nieco zmieniony.
Kim zatem jest sam Micheasz? Warto poznać bliżej tę postać. Otóż Micheasz jest jednym z proroków Starego Testamentu, zaliczanych do tzw. proroków mniejszych (z racji objętości jego księgi, a nie mniejszego znaczenia jego działalności). Jego imię jest wyjątkowe, gdyż z hebrajskiego można je przetłumaczyć jako „któż jak Jahwe” (mikajah). Z Biblii dowiadujemy się, że pochodził on z Moreszet-Gat (ok. 35 km na południowy zachód od Jerozolimy). Żył w czasach wielkiego kryzysu Judy i Izraela (łamanie Przymierza – kult obcych bogów, uciskanie biednych, powszechne zepsucie). Działał za czasów królów judzkich – Jotama, Achaza i Ezechiasza (ok. 740-700 r. przed Chr.), a więc w tym samym czasie co Izajasz, Ozeasz i Amos. Księga Micheasza nie zawiera opisu powołania go na proroka, ale sam Micheasz jest mocno przekonany o tym, że ma misję zleconą mu przez Boga („jestem pełen mocy Ducha Jahwe” – por. Mi 3, 8). Biblia ukazuje go jako gorliwego obrońcę biednych i uciskanych. Prorok ostro krytykował klasy rządzące, przede wszystkim ich manipulowanie własnością ziemi i wypaczenia w kulcie, zabiegał o sprawiedliwość społeczną i wzywał do zmiany postępowania, a zwłaszcza do powrotu do Boga. Według niego, mieszkańcy Judy i Izraela odeszli od Boga i żyją w grzechu (bałwochwalstwo, ignorowanie Bożego prawa i wszechobecna niesprawiedliwość społeczna), a zatem karą za takie postępowanie miało być zniszczenie Samarii (stolicy królestwa Izraela) i Jerozolimy (stolicy królestwa Judy) wraz ze świątynią jerozolimską. Ostatecznie oba proroctwa się spełniły. Wspomina o tym sam Jeremiasz, według którego zapowiedzi Micheasza nie tylko były ostrzeżeniem, ale faktycznie pomogły też mieszkańcom obu królestw zmienić ich relację do Boga i relacje między sobą. Micheasz bowiem nie tylko wzywa do poprawy, ale daje też nadzieję zbawienia – jeśli Izraelici zmienią swoje postępowanie, wówczas Jerozolima zostanie odbudowana. Definitywnie jednak przemiany tej dokona przyszły Mesjasz. Wprawdzie Księga Micheasza jest jedną z najkrótszych ksiąg Starego Testamentu – liczy zaledwie 7 rozdziałów – ale zawiera jedno z najważniejszych proroctw mesjańskich Starego Testamentu. To w Betlejem ma się narodzić przyszły król – Mesjasz. A skoro narodzi się w Betlejem, to będzie pochodził z rodu Dawida, gdyż stamtąd pochodził właśnie ten największy król Izraela (Jezus będzie określany mianem „Syn Dawida”). Co więcej – Micheasz mówi także, że pochodzenie Mesjasza jest odwieczne, czyli „od początku, od dni wieczności”. Nie dziwi więc wspomnienie proroctwa Micheasza w kontekście kończącego się Adwentu.
Biskup legnicki Andrzej Siemieniewski zwraca się z prośbą do osób duchownych i do wiernych świeckich, o modlitwę za emerytowanego kapłana diecezji legnickiej ks. Emila Młynarskiego, który potrzebował hospitalizacji i w ciężkim stanie został przetransportowany do szpitala.
Wszechmogący i wieczny Boże, Ojcze ubogich, Pocieszycielu chorych, Nadziejo umierających, Twoja miłość kieruje każdą chwilą naszego życia. Wznosimy na modlitwie do Ciebie nasze serca i umysły. Sławimy Cię za dar ludzkiego życia, a szczególności za obietnicę życia wiecznego. Wiemy, że zawsze jesteś blisko pogrążonych w smutku i ubogich oraz wszystkich tych, którzy są bezbronni i którzy cierpią.
Po raz kolejny w czasie Wielkiego Postu biskupi Europy zjednoczą się w modlitwie w intencji pokoju w Ukrainie, Ziemi Świętej i na całym świecie. Inicjatywa obejmuje wszystkich członków Rady Konferencji Biskupich Europy (CCEE).
Każdego dnia w innym kraju naszego kontynentu będzie sprawowana przynajmniej jedna Msza św. w intencji ofiar wojen oraz „pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego”. W niektórych z nich Eucharystię odprawi jedynie przewodniczący episkopatu lub osoba przez niego wyznaczona (np. na Malcie i w Turcji), w innych (np. w Albanii) każdy biskup w katedrze swojej diecezji. Dla episkopatu Polski wybrano dzień 17 marca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
