Święto obchodzone jest we wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes już od 30 lat. 11 lutego w archikatedrze lubelskiej zgromadzili się chorzy i ich opiekunowie. Eucharystii w ich intencji przewodniczył abp Stanisław Budzik. Witając zgromadzonych, ks. Bogusław Suszyło, duszpasterz osób niepełnosprawnych, podziękował chorym za obecność i świadectwo wierności Chrystusowi.
W homilii abp Stanisław Budzik nawiązał do fragmentu Ewangelii o cudzie w Kanie Galilejskiej. Jak zauważył, Maryja jest wymieniona wśród gości na pierwszym miejscu. Ona zwraca uwagę na zwyczajne sprawy ludzkiego życia i prosi swojego Syna o pomoc. – Maryja na pierwszym miejscu stawia Jezusa, a sama usuwa się w cień. Przynosi Jezusa, abyśmy się Nim zafascynowali i wypełniali Jego wolę, a wtedy otrzymamy niezbędną pomoc przez Jej wstawiennictwo – powiedział metropolita. Jak podkreślił, Jezus nie przechodzi obojętnie obok cierpiących, ale wiele razy spotyka się z chorymi ludźmi i uzdrawia ich słabości i choroby. – Jezusowe zaproszenie do świadczenia miłosierdzia wobec chorych dotyczy szczególnie tych, którzy się nimi opiekują: pracowników służby zdrowia i osób asystujących w opiece nad chorymi, a także wolontariuszy. Jest to misja świadcząca o wielkiej godności i odpowiedzialności lekarzy, pielęgniarek czy diagnostów – nauczał. Nawiązując do orędzia papieża Franciszka, podkreślił, że chory zawsze jest ważniejszy od choroby, dlatego lecząc pacjenta trzeba poznać nie tylko historię jego choroby, ale i życia. – Nawet wtedy, gdy nie da się go wyleczyć, można otoczyć go opieką i ofiarować mu swoją bliskość – powtórzył za papieżem. Abp Stanisław Budzik zawierzył chorych i ich rodziny oraz pracowników służby zdrowia wstawiennictwu Matki Bożej i zachęcił wszystkich, by zawsze słuchali Jezusa, o co prosiła Maryja.
Podczas liturgii biskup i kapłani udzielili osobom chorym sakramentu namaszczenia, przez który Chrystus umacnia cierpiących i uzdrawia ciała oraz dusze. Miłą niespodzianką na zakończenie uroczystości były prezenty przygotowane dla osób chorych i niepełnosprawnych, przekazane przez wolontariuszy Caritas Archidiecezji Lubelskiej.
Wierzący nie mają od razu w ręku wszystkich rozwiązań. Chrześcijanie po prostu szukają rozwiązań na trudności, które ich spotykają. Oni nie siedzą i nie płaczą, że coś im się nie udało, że życie im się pogmatwało, że spotkało ich nieszczęście, że doznają niesprawiedliwości czy czegoś jeszcze innego, nieprzyjemnego. Nie stoją w miejscu, ale szukają rozwiązań, sposobów wyjścia z trudnej sytuacji. Są podobni do rybaka, który nie ma w ręku ryby, ale rzuca wędkę, by ją złowić.
Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją». «Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak». A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare».
Cukier przez wieki był skarbem bogatych. Przywożono go z daleka, z trzciny cukrowej, a jego cena zależała od statków, imperiów i wojen. Nikt nie przypuszczał, że wielka rewolucja zacznie się od czegoś tak zwyczajnego jak burak. Ta zaskakująca historia cukru prowadzi nas do Ewangelii o Bogu, który potrafi ukryć skarb w tym, co niepozorne, odrzucone i pozornie przegrane.
Podziel się cytatem
W tym odcinku pojawia się przejmująca historia ojca, który stracił piętnastoletnią córkę w wypadku. Przez lata zmagał się z bólem i przebaczeniem, aż odkrył, że przebaczyć nie znaczy zapomnieć ani uznać, że nic się nie stało. Przebaczyć to pozwolić Bogu wejść w ranę, która mogłaby zamknąć serce na zawsze.
Janusz Walędziak ps. „Czarny”, Zbigniew Daab ps. „Kapiszon”, Jan Antoni Witkowski ps. „Jaś”. Warszawscy powstańcy, którzy w związku ze zbliżającą się 82. rocznicą Powstania Warszawskiego, w Bibliotece na Koszykowej opowiadali o swojej walce i o tym, co dawało im siły w ekstremalnych warunkach.
W chwili rozpoczęcia walk mieli odpowiednio 12, 15 i 12 lat. "Czarny" był łącznikiem w zgrupowaniu Armii Krajowej "Chrobry II", uczestniczył w walkach w Śródmieściu. Pod gradem kul biegł z meldunkami podczas walk o PAST-ę. Był podkomendnym rotmistrza Witolda Pileckiego. "Kapiszon" wstąpił do konspiracji rok wcześniej, był w Szarych Szeregach i był strzelcem w IV Obwodzie "Grzymała" Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej, w 3. Rejonie, kompanii "Gustaw"."Jaś" był łącznikiem, przekazującym meldunki i rozkazy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
