Już po raz czwarty wierni dąbrowskiej dzielnicy Gołonóg zgromadzili się w ostatni piątek przed Wielkim Tygodniem, by wspólnie rozważać tajemnice męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.
Trasa drogi miała ok. 4 km, a ostatni odcinek to prawdziwa Golgota, wierni podchodzili bowiem do sanktuarium św. Antoniego Padewskiego, które znajduje się na gołonoskim wzgórzu.
Dekanalna procesja Drogi Krzyżowej wyruszyła z parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata. W tamtejszym kościele bp Adam Śmigielski SDB celebrował Eucharystię. Następnie wierni, rozważając stacje
Męki Pańskiej, wędrowali przez ulice parafii św. Jadwigi Królowej, św. Rafała Kalinowskiego, by zakończyć modlitwę w kościele św. Antoniego Padewskiego. Rozważania przygotował i prowadził ks. kan. Antoni
Idasiak. "Droga Krzyżowa ulicami Gołonoga jest już lokalną tradycją - powiedział Niedzieli pomysłodawca i organizator nabożeństwa ks. Antoni Idasiak. - Rozpoczęta przed 4 laty, doskonale wpisała się w
kalendarz liturgiczny. Z roku na rok gromadzi stałą, kilkutysięczną rzeszę wiernych. Organizując nabożeństwo po raz pierwszy, niepokoiliśmy się o jego odbiór. Dziś już nic nie niepokoi. Wiernym nie przeszkadza
ani pogoda, ani długość trasy. Widać, że każdy z nas potrzebuje chwili modlitwy, w którą musi włożyć wysiłek, staranie, by wyobrazić sobie cierpienia Chrystusa, który przecież przeszedł dalece bardziej
wyczerpującą drogę, by nas odkupić. I co najbardziej cieszy. Biorą w niej udział ludzie różnych stanów, zawodów, w różnym wieku. Są i starsi, dorośli, młodzież i dzieci", podkreśla ks. Idasiak. Jest także
zwyczaj, iż co roku inna parafia zajmuje się organizacyjną stroną nabożeństwa. W tym roku nad przygotowaniem i sprawnym przebiegiem czuwali parafianie ze wspólnoty św. Rafała Kalinowskiego.
Wyrocznia wyrasta z konkretnej rany: około 732 roku przed Chr. Tiglat-Pileser III oderwał od Izraela Galileję i ziemie Zabulona i Neftalego, uprowadzając ich mieszkańców (2 Krl 15,29). Te okręgi - „Galilea pogan” - pierwsze doświadczyły ciemności najazdu; i to od nich prorok każe zacząć: „naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką”. Łaska Boga w historii zaczyna od miejsc najbardziej poranionych - Mateusz zacytuje ten tekst, opisując początek galilejskiej działalności Jezusa (Mt 4,15-16). Radość zostaje porównana do żniw i podziału łupów, a złamanie jarzma - do „dnia Madianu”: zwycięstwa Gedeona, odniesionego bez ludzkiej potęgi, garstką trzystu (Sdz 7). Nie o militarnej chwale tu mowa, lecz o działaniu Boga, który sam kruszy „pręt ciemięzcy”. Kulminacją jest narodzenie: „Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany; na Jego barkach spoczęła władza” - barki mówią o odpowiedzialności niesionej publicznie. Poczwórny tytuł ma formę uroczystej tytulatury królewskiej, znanej z ceremoniałów Bliskiego Wschodu: „Przedziwny Doradca” - mądrość rządzenia niepotrzebująca doradców intrygi; „Bóg Mocny” - władca, którego siłą jest Bóg, nie przemoc; „Odwieczny Ojciec” - król jako opiekun ludu; „Książę Pokoju” - cel panowania, szalom bez granic. W pierwszym horyzoncie wyrocznia podtrzymywała nadzieję związaną z domem Dawida w dobie asyryjskiej; jej ostatnie zdanie - „zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona” - przenosi ciężar spełnienia całkowicie na Boga. Liturgia wspomnienia Najświętszej Maryi Panny Królowej czyta ją jako zapowiedź Króla, którego panowanie „nie będzie miało końca” - i Matki, przez którą to Dziecię zostało nam dane.
W 101. Łódzkiej Pieszej Pielgrzymce na Jasną Górę uczestniczy także 7-letni Filip Fiks. Chłopiec wraz z mamą Aldoną, wolontariuszami i grupą akademicką, której przewodnikiem jest ks. Łukasz Tarnawski, proboszcz parafii św. Kazimierza w Łodzi, pokonuje pieszo drogę do Częstochowy.
Filip zmaga się z dystrofią mięśniową Duchenne’a, ciężką i postępującą chorobą, która prowadzi do stopniowej utraty siły i sprawności mięśni. Chłopiec wymaga stałego leczenia i przyjmuje 16 leków dziennie. Rodzina walczy także o możliwość sfinansowania terapii, której koszt przekracza ich możliwości.
Cały rok modlą się na różańcu, dziś pielgrzymowali do Henrykowa
2026-08-22 11:31
ks. Łukasz
ks. Łukasz Romańczuk
Uczestnicy pielgrzymki
W Henrykowie odbywa się coroczna Archidiecezjalna Pielgrzymka Żywego Różańca. W tym roku przypada 200 lat wspólnoty Żywego Różańca, co sprawiło, że była to okazja do diecezjalnego świętowania powstania tej modlitewnej wspólnoty.
Na inaugurację spotkania konferencję wygłosił ks. Aleksander Radecki, który początek swojego słowa poświęcił na przypomnienie historii Żywego Różańca i dzieła, które zostało zapoczątkowane przez bł. Paulinę Jaricot, a finalnie stało się dziełem modlitwy w 140 krajach i jednym z czterech dzieł papieskich. - Modlitwa różańcowa jest podporą dla misji, a członkowie tej wspólnoty angażują się w dzieła misyjne - zaznaczył ks. Radecki, zwracając uwagę, że szczególnym miejscem było Loretto, gdzie Żywy Różaniec miał swoje “centrum”. - W 1862 roku w samej Francji było 2,5 miliona osób zaangażowanych w Żywym Różańcu. W Polsce pojawił się on w XIX w., ale aprobatę otrzymał dopiero za czasów kard. Wyszyńskiego - zaznaczył ks. Aleksander.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
