Szkaplerz jest dla mnie płaszczem Matki Bożej, pod który mogę się schronić, kiedy czuję się zagrożony działaniem złego ducha, słaby, grzeszny. Wiem, że mogę się do Niej przytulić, podobnie jak dziecko do mamy – mówi Bartosz, który szkaplerz karmelitański przyjął kilka lat temu. Relacja z Maryją jest dla niego drogą zbliżania się do Boga i Jego miłosierdzia.
– Mam takie przekonanie, że gdy odejdę od Boga, Maryja nieustannie wstawia się za mną. Tak samo bywa w rodzinie, gdy dziecko coś nawywija i ojciec gniewa się (bo kocha), a matka łagodzi sytuację. To niesamowite, ile w Maryi jest miłości i czułości. Ona jest Tą, której boi się szatan, i gdy jestem blisko Mamy, wiem, że nic mi nie grozi – wyznaje mężczyzna.
Do Czernej koło Krakowa przyjechali pielgrzymi z całej Polski z okazji 21. Ogólnopolskiego Spotkania Rodziny Szkaplerznej. Wśród tysięcy pątników byli zarówno noszący szkaplerz karmelitański od lat, jak i ci, którzy przyjęli go po raz pierwszy właśnie 20 lipca br. Uroczyste nałożenie szkaplerzy odbyło się po Mszy św. o godz. 11, której przewodniczył bp Jan Piotrowski, ordynariusz diecezji kieleckiej.
W homilii hierarcha wskazał, że Maryja wypowiedziała swoje „fiat” przez wiarę. Zrobiła to rozumnie i z pełną świadomością. Gdy odwiedzi św. Elżbietę, ta pozdrowi Ją słowami: „któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana” (Łk 1,45). Maryja także dziś idzie do ludzi. Jej matczyną obecność widać w różnych sanktuariach maryjnych w Polsce i na świecie. – O Matce nigdy nie da się powiedzieć wszystkiego. Jej miłości trzeba doświadczyć, przytulić się do Jej kochającego Serca – mówił biskup. Podkreślił, że droga życia Maryi jest symbolem drogi dla współczesnego chrześcijanina wobec sytuacji zrywania z tradycją i kulturą chrześcijańską, odcinania się od korzeni oraz wobec wygodnego i łatwego życia bez Boga. Obecność Maryi pod krzyżem Jezusa na Kalwarii to konsekwencja Jej dojrzałej wiary pokonującej niepewność, ból matczynego serca i nienawiść wobec tych, którzy umęczyli i zabili Jej Syna. Bp Piotrowski przypomniał, że potrzeba – jak pisał św. Jan Paweł II – być w szkole Maryi, aby wciąż uczyć się odczytywać całą prawdę o Chrystusie jako jedynym Odkupicielu człowieka.
Paweł dowodzi niezależności swojej Ewangelii biografią, i jest to biografia zeznana jak przed sądem: „słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć”. Apostoł niczego nie retuszuje. Jego przeszłość prześladowcy jest częścią argumentu. Nikt nie mógł go nauczyć Ewangelii, bo nie przebywał wśród uczniów. Był po przeciwnej stronie. „Prześcigałem w żarliwości o judaizm wielu rówieśników”. Gorliwość Pawła była gorliwością zelotyczną, wzorowaną na Pinchasie i Eliaszu, gotową do przemocy w obronie Prawa. Przełom opisuje językiem powołań prorockich: „gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie matki mojej i powołał łaską swoją, aby objawić Syna swego we mnie”. To niemal dosłowne echo Jeremiasza (Jr 1,5) i Sługi Pańskiego (Iz 49,1). Paweł opisuje nawrócenie jako powołanie w obrębie tej samej historii Boga z Izraelem. Ten, który posyłał proroków, posłał i jego, „abym Ewangelię o Nim głosił poganom”. Znamienna jest dyskrecja: „objawić Syna swego we mnie”. Wydarzenie damasceńskie, które Łukasz opowie trzykrotnie z narracyjnym rozmachem, sam Paweł wspomina półzdaniem. Chronologia, którą podaje, ma wartość dowodową. Nie radził się „ciała i krwi”, poszedł do Arabii, wrócił do Damaszku, dopiero po trzech latach udał się do Jerozolimy „zapoznać się z Kefasem” i pozostał u niego piętnaście dni, nie widując innych apostołów oprócz Jakuba. Grecki czasownik historēsai, zapoznać się, znaczy tyle co odwiedzić w celu poznania. Z tej wizyty nie da się wyprowadzić zależności doktrynalnej. A jednak Paweł nie buduje Ewangelii przeciwko Jerozolimie. Przyszedł do Kefasa, bo komunia z Piotrem należy do prawdy jego posłannictwa. Niezależność objawienia i więź z Kościołem apostolskim nie kłócą się u niego ani przez chwilę. Finał jest doksologią cudzej wdzięczności. Kościoły Judei, znające go tylko ze słyszenia, „wielbiły Boga z mojego powodu”. Prześladowca głosi wiarę, którą chciał zniszczyć. Taka odmiana ma tylko jedno wytłumaczenie, i właśnie ono jest treścią uwielbienia.
W wieku 109 lat zmarł kapitan Tadeusz Lutak, ps. „Pancerz” - poinformowały w poniedziałek wieczorem Wojska Obrony Terytorialnej. Kpt. Lutak był najstarszym kombatantem Wojska Polskiego i najstarszym mężczyzną żyjącym w Polsce.
„Odszedł żołnierz i patriota, dla którego służba Ojczyźnie była wartością całego życia. Człowiek, którego doświadczenie, postawa i pamięć o historii miały szczególne znaczenie dla kolejnych pokoleń” - czytamy we wpisie WOT na platformie X.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
