Założycielka Zgromadzenia Sióstr św. Dominka, Róża Białecka, przyszła na świat w Jaśniszczach (dzisiejsza Ukraina) w patriotycznej i bardzo religijnej rodzinie szlacheckiej. Pod natchnieniem Ducha Świętego i z pomocą generała dominikanów, Róża zapragnęła wskrzesić na terenie Polski czynne apostolsko dominikanki. Pierwszy klasztor założyła w Wielowsi k. Tarnobrzega przy pomocy kapłana diecezji przemyskiej, ks. Juliana Leszczyńskiego.

Nasze zgromadzenie od początku swojego istnienia mocno zostało związane z diecezją przemyską. Nasza założycielka, Matka Kolumba Róża Białecka, po odbyciu formacji zakonnej i złożeniu ślubów w klasztorze Sióstr Dominikanek w Nancy, we Francji, przez jakiś czas mieszkała u sióstr Benedyktynek w Przemyślu. Wróciła do Ojczyzny, by tu, gdzie widziała biedę, różnego rodzaju ubóstwo i szerzący się analfabetyzm, założyć zgromadzenie, aby przez pracę i modlitwę zająć się biednymi i opuszczonymi ludźmi, opiekować się chorymi i najbardziej potrzebującymi, aby zaradzić niedoli wieśniaczego ludu.

Do powstania Zgromadzenia (pierwszy nowicjat otwarto w 1861 r.) mocno przyczynił się ks. proboszcz Julian Leszczyński, pasterz wielowiejski, który sprowadził siostry, aby rozpoczęły swoją misję i pracę apostolską wśród tego prostego i zaniedbanego moralnie ludu. Matka Kolumba rozpoczęła dzieło wraz z paroma siostrami, w trudzie, znoju, nie szczędząc swych sił. Pomimo klęsk żywiołowych, wojen i głodu, pracowały z wielką mocą i żywą wiarą, ofiarnością i oddaniem. Tutejszy lud, wdzięczny za pracę, modlitwę i ofiarę, dał Matce Kolumbie przecudne miano „Anioła polskiego ludu”. Gdy tylko zaistniała taka potrzeba, siostry opuszczały zacisze klasztoru i szły, aby nieść pomoc i ratunek bliźnim. W czasie powstania styczniowego leczyły i niosły pociechę rannym powstańcom, do końca towarzyszyły konającym. Kiedy złośliwa zaraza czyniła spustoszenie w okolicznych wsiach, Matka Kolumba wraz z siostrami spieszyła z pomocą: strapionych pocieszały, a zmarłych grzebały...

Dzieło, które Bóg zapoczątkował w diecezji przemyskiej, powoli się rozrastało, powstawały nowe placówki, bo zachodziła taka potrzeba i dostrzegano ofiarną pracę sióstr. W roku 1903 Dominikanki zaprosił do Nozdrzca ks. Stanisław Schenker. Siostry objęły posadę nauczycielską po zmarłym nauczycielu Fabianie Dyrdzińskim. Siostry z całą bezinteresownością oddały się pielęgnowaniu chorych i nauczaniu dzieci w szkole oraz zajęły się wystrojem kościoła.

Drugą placówką, która powstała w naszej diecezji jest klasztor sióstr w Warze. Klasztor powstał w roku 1988 jako wotum wdzięczności za liczne powołania z tej parafii, na prośbą ks. proboszcza Tadeusza Pieniążka, który zaprosił siostry do pracy w parafii.

Jako zgromadzenie głoszące prawdę Ewangeliczną w czynnym apostolstwie, zajmujemy się nauczaniem religii w szkołach i podczas różnych spotkań przy parafii. Najważniejszym zadaniem, jakie siostry podejmują podczas katechezy, jest zachęcanie, aby młody człowiek chciał spotkać się z Chrystusem.

Siostry nieustannie wpatrzone są w Jezusa Eucharystycznego, dlatego ze szczególną troską otaczają Go miłością także poprzez podejmowanie pracy w zakrystiach. W Nozdrzcu i Warze nasza posługa w kościele wyraża się upiększaniem świątyni, dbaniem o czystość szat liturgicznych.

Jedną z form apostolstwa jest praca siostry organistki pracującej w Warze, która dba o piękno liturgii, poprzez prowadzenie chóru i śpiew w czasie nabożeństw. Natomiast Siostry w Nozdrzcu wzbogacają liturgię prowadząc scholę dziecięco-młodzieżową.

W trosce o najmłodszych, pragnąc zapewnić im prawidłowy rozwój duchowy i intelektualny, podejmujemy pracę w prowadzonych przez nas przedszkolach. Jednym z nich jest przedszkole w Nozdrzcu. W pracy z najmłodszymi staramy się zapewnić im poczucie bezpieczeństwa, otaczając ich miłością i ucząc tej miłości największej i najważniejszej, którą jest sam Jezus. Jako przedszkole katolickie szczególnie dbamy o wychowanie religijne przez codzienną modlitwę i wspólny śpiew w kaplicy. Uczymy dzieci modlitwy, aby dzięki niej nabywały umiejętności rozmowy z Bogiem. Oczywiście, oprócz funkcji opiekuńczej i wychowania religijnego, realizujemy obowiązujący program wychowania przedszkolnego zapewniając dzieciom prawidłowy rozwój intelektualny.

Głoszenie prawdy ewangelicznej najbardziej potrzebującym rozumiemy również tak, aby „radość, nadzieja, smutek ludzi współczesnych, były radością i nadzieją, smutkiem i trwogą każdej siostry”. Dlatego w Nozdrzcu i Warze odwiedzamy chorych i samotnych. Chcemy nieść radość, pociechę i miłość w dobrym słowie, uśmiechu i modlitwie, oraz w trosce o to, by w cierpieniu drugiego człowieka zobaczyć samego Chrystusa.

Zainteresowanych duchowością dominikańską i chętnych, by lepiej poznać naszą pracę apostolską zapraszamy na stronę internetową: www.dominikanki.pl.