Czternastu diakonów wyświęcił biskup Roman Pindel w bielskiej katedrze św. Mikołaja w liturgiczną uroczystość św. Stanisława Biskupa, 8 maja. Razem z Biskupem naszej diecezji przy ołtarzu stanął biskup pomocniczy Piotr Greger, proboszczowie rodzinnych parafii nowych diakonów oraz wychowawcy Seminarium Duchownego.
– Dorastajcie do takiej miary poświęcenia dla innych jakiej przykład dał On – Dobry Pasterz. Bądźcie wrażliwi na każdego człowieka, zwłaszcza takiego, który jest słaby, bezbronny, pokrzywdzony. By ludzie patrząc na was widzieli troskę Jezusa, Dobrego Pasterza – mówił do kleryków biskup Roman. Po homilii wyświęcił nowych diakonów przez włożenie rąk na każdego z kandydatów. Obrzęd dopełniło przekazanie księgi Ewangelii oraz stuły – znaku władzy i służby kapłańskiej. Nowi diakoni przywdziali także dalmatyki – liturgiczne szaty.
Klerycy rozpoczęli formację w WSD w Krakowie w 2009 r. Patronem rocznika jest św. Jan Maria Vianney. Jego wizerunek znalazł się na rocznikowej stule, którą każdy diakon nosi przewieszoną przez ramię podczas liturgicznych posług.
Święcenia diakonatu włączają kleryków w szeregi duchowieństwa. Od września nowi diakoni będą pomagać kapłanom w szafowaniu sakramentami świętymi i w katechizacji. Po wakacjach zostaną skierowani na roczne praktyki katechetyczne do wybranych parafii.
Nowymi diakonami diecezji bielsko-żywieckiej zostali: Paweł Czajka z Jarosławia w archidiecezji przemyskiej, Marcin Gajzler z parafii Chrystusa Króla w Żywcu-Sporyszu, Miłosz Grygierczyk z parafii Miłosierdzia Bożego w Miliardowicach, Kamil Kuchejda z parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cięcinie, Piotr Maślanka z parafii Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Mesznej, Krzysztof Pawełczyk z parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Cięcinie, Piotr Rajda z parafii św. Macieja w Andrychowie, Marcin Samek z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kętach, Ariel Stąporek z parafii Chrystusa Króla w Bielsku-Białej Leszczynach, Paweł Ściskała z parafii św. Michała Archanioła w Kończycach Wielkich, Paweł Tomala z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Soli, Adrian Trzopek z parafii św. Józefa Robotnika w Ujsołach, Paweł Wawak z parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Porąbce i Karol Żółciński z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Milówce.
Sprawa święcenia żonatych mężczyzn nie jest zamknięta. Mówił o tym na synodalnym briefingu prasowym w Watykanie kard. Leonardo Steiner. Arcybiskup Manaus w brazylijskiej Amazonii opowiedział się również za diakonatem kobiet.
„Diakonat stały mężczyzn może iść w parze z diakonatem kobiet” - powiedział hierarcha. Wyjaśnił, że w jego diecezji faktycznie są diakonisami „bez oficjalnych święceń”. „Bez kobiet nasz Kościół w wielu miejscach nie byłby Kościołem. W Amazonii w niektórych wspólnotach od ponad stu lat żyje się bez prezbiterów. To, co robią kobiety, jest godne podziwu: prowadzą modlitwy i gromadzą wspólnotę, są katechetkami, pracują w Caritas, w więzieniach lub z ludźmi żyjącymi na ulicach” - wyliczał kardynał.
W 87. rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę warto przypomnieć losy nazaretanek z ziem zajętych przez Armię Czerwoną. Po 17 września 1939 roku siostry traciły szkoły, internaty i domy zakonne. Dwadzieścia dziewięć sióstr i kandydatek deportowano z Wilna w głąb ZSRR. Te, które pozostały, pracowały w świeckich ubraniach, chroniły kościoły i potajemnie przyjmowały nowe kandydatki. Sowieckie państwo przez kilkadziesiąt lat próbowało usunąć zgromadzenie ze Wschodu. Bezskutecznie.
Obecność nazaretanek w miastach, które po 1918 roku znalazły się we wschodnich województwach Rzeczypospolitej, rozpoczęła się jeszcze pod zaborami. Dom we Lwowie powstał w 1892 roku. Kolejne placówki otwierano w Wilnie, Grodnie, Stryju, Nowogródku i Równem. Siostry prowadziły szkoły, internaty, katechezę oraz działalność charytatywną.
Klasztor salezjanów w Lutomiersku. Po wojnie i dziś.
– To zmieniło charakter tego miejsca, ale i także tchnęło ducha w to miejsce – mówi ks. dr hab. Kazimierz Dąbrowski, dyrektor Salezjańskich Szkół Muzycznych w Lutomiersku. W 2026 roku mija sto lat od chwili, gdy salezjanie rozpoczęli tu swoją działalność w Lutomiersku. Przez ten czas klasztor i posługujący tu kapłani doświadczyli wojny, okupacji, powojennych szykan władz komunistycznych i pożaru. Dziś miejsce, które nieraz musiało zaczynać od nowa, żyje modlitwą, muzyką i szkolną pracą z młodzieżą.
Historia Lutomierska jest jednak znacznie starsza. W XVII wieku nad Ner przybyli franciszkanie reformaci. Przez kolejne stulecia służyli mieszkańcom, a w czasach zaborów angażowali się także w sprawy narodowe. Represje po powstaniu doprowadziły do kasaty klasztoru. W 1900 roku zmarł ostatni zakonnik, a życie religijne w klasztorze zaczęło wygasać. Do kolejnego przełomu doszło podczas I wojny światowej. Jesienią 1914 roku niemiecki ostrzał obrócił klasztor w ruinę. Po wojnie planowano postawić na jego miejscu niewielką kapliczkę. Mieszkańcy i duchowieństwo nie pozwolili jednak, by historia tego miejsca dobiegła końca. Powstał komitet odbudowy klasztoru, dzięki któremu w 1925 roku konsekrowano odnowioną świątynię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
